Dlaczego kochamy antyki?

Każdy antyk promieniuje szczególną atmosferą – specyficznym klimatem wykreowanym dawno przed nami, pulsując historiami znacznie starszymi od nas. Przyciąga, szepcze tajemne opowieści, a ludzie, którzy je rozumieją, tracą dla nich głowę… Dzieje się tak dlatego, że kiedy zachwycamy się starą rzeczą, porcelanową filiżanką, wysłużoną ramą obrazu czy szufladą skrzypiącą jak oddech minionych lat, nie dotykamy przedmiotu. Dotykamy czasu. Obcujemy z nim fizycznie

Ukryta część nas

Anty­ki prze­cho­wu­ją odci­ski pal­ców wszyst­kich dło­ni, któ­re je trzy­ma­ły. Nie­wy­czu­wal­nie wibru­ją dźwię­kiem słów wypo­wia­da­nych kie­dyś tuż obok, echem świa­tów, któ­re już daw­no zamil­kły. To może pierw­szy powód, dla któ­re­go je kocha­my: pozwa­la­ją nam poczuć cią­głość współ­cze­snej cywi­li­za­cji, popy­cha­ją­cej nas w zawrot­nym tem­pie ku zapo­mnie­niu tego, co wyda­rzy­ło się zale­d­wie wczoraj.

Glo­ba­li­za­cja, migra­cje i nie­ustan­ny napływ infor­ma­cji spra­wia­ją, że tra­dy­cje i histo­rie rodzin­ne roz­my­wa­ją się w tle naglą­cych spraw. Żyje­my w kul­tu­rze nowo­ści, gdzie nie ma miej­sca na to, co daw­ne, gdzie gubi­my naszą toż­sa­mość i sens tego, co było w nas od poko­leń. A prze­cież wła­śnie tam, w opo­wie­ściach przod­ków, w sta­rych foto­gra­fiach, w chro­po­wa­to­ści drew­nia­ne­go sto­łu czy w masyw­nych, nie­mod­nych fote­lach kry­je się naj­głęb­sza część nas.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Wyspa piękna i jej tajemnice (cz. 2)

Wyspa Piękna i jej tajemnice (cz. 1)

Gubi­my to nie dla­te­go, że chce­my, lecz dla­te­go, że nikt już nas nie uczy, by zatrzy­mać się i słu­chać. Chy­ba że uświa­do­mią nam to wła­śnie antyki…

Sta­ro­żyt­ne cywi­li­za­cje wie­rzy­ły, że rze­czy nio­są pamięć i moc ochron­ną. Zanim powsta­ły muzea, ludzie prze­cho­wy­wa­li daw­ne przed­mio­ty – świa­dec­twa życia: jego trium­fów, klęsk, rytu­ałów i codzien­no­ści. Histo­ria kolek­cjo­no­wa­nia anty­ków zaczy­na się w momen­cie, gdy po raz pierw­szy dostrze­żo­no w nich coś wię­cej niż użyteczność.

1 z 3

- +

1. Te przedmioty mają duszę

2. Stare przedmioty układają się w cichą opowieść ożywiającą naszą wyobraźnię

3. Odbicie w starym lustrze sprawia wrażenie wizyty w innych realiach

Moc przodków

W sta­ro­żyt­nym Egip­cie darzo­no prze­szłość głę­bo­kim sza­cun­kiem. Uwa­ża­no, że przed­mio­ty pocho­dzą­ce z daw­nych dyna­stii są prze­nik­nię­te mocą przod­ków, dla­te­go prze­cho­wy­wa­no je i umiesz­cza­no w gro­bow­cach oraz świą­ty­niach. Kapła­ni korzy­sta­li z obiek­tów liczą­cych set­ki, a nawet tysią­ce lat, przy­pi­su­jąc im wła­ści­wo­ści magicz­ne. W wie­lu gro­bow­cach odna­le­zio­no arte­fak­ty znacz­nie star­sze niż sam pochó­wek. Nie­któ­re budow­le i posą­gi były odna­wia­ne – jak te restau­ro­wa­ne przez Ram­ze­sa II – co świad­czy, że Egip­cja­nie rozu­mie­li war­tość starożytności.

Świą­ty­nie egip­skie peł­ni­ły rów­nież funk­cję archi­wów, prze­cho­wu­jąc doku­men­ty, mapy, notat­ki astro­no­micz­ne i rytu­al­ne zwo­je, czę­sto kopio­wa­ne ze znacz­nie star­szych wzorów.