Gdy śni się UFO

Gdy zamykamy oczy, zapadamy w sen, nic nie jest takie, jakie było przed chwilą. Wchodzimy w surrealistyczny świat innej logiki i chaotycznej narracji, a treści senne niekiedy wymykają się opisowi. Świadkowie spotkań z UFO paradoksalnie przeżywają podobne doświadczenia: dziwne obiekty czy istoty pojawiają się, a potem nagle znikają, a rzeczywistość i czas ulegają zniekształceniu, tracą swoją ciągłość. Czy przestrzeń, w której rozgrywają się doświadczenia ufologiczne, może mieć coś wspólnego ze… światem snu?

Czu­łam się, jak w jakimś letar­gu, mój umysł zda­wał się być otę­pia­ły – sce­na, jak z jakie­goś snu – opi­sy­wa­ła swo­je oso­bli­we prze­ży­cie Tere­sa M.

Był paź­dzier­nik 1976 r. Na dwo­rze pano­wał pół­mrok. Kobie­ta wraz mężem oraz dwu­ipół­let­nią cór­ką prze­mie­rza­ła auto­stra­dę A4, uda­jąc się wów­czas do Nie­miec­kiej Repu­bli­ki Demo­kra­tycz­nej, gdzie pro­wa­dzi­ła nie­wiel­ki biz­nes. Po dro­dze mija­ła Olszy­nę i znaj­du­ją­cą się nie­da­le­ko woj­sko­wą bazę, gdzie sta­cjo­no­wa­ły woj­ska radziec­kie. W pew­nym momen­cie dostrze­gła na wprost dro­gi sto­ją­cy na środ­ku wiel­ki słup z miga­ją­cy­mi świa­tła­mi. Poko­nu­jąc kolej­ne metry w stro­nę prze­szko­dy, dostrze­gła też sto­ją­ce przed obiek­tem inne auta. Nagle zro­bi­ło się ciem­no – zga­sły reflek­to­ry i sil­ni­ki we wszyst­kich autach, nasta­ła głu­cha cisza. W odle­gło­ści 200 m od Tere­sy znaj­do­wa­ło się kil­ku­na­sto­me­tro­we cyga­ro, któ­re miga­ło kolo­ro­wy­mi świa­tła­mi stro­nę w nie­mo­gą­cych dalej jechać aut. Nasta­ła atmos­fe­ra gro­zy. Nikt nie miał odwa­gi wyjść z auta i podejść w stro­nę zja­wi­ska. Tere­sa poczu­ła dziw­ną dez­orien­ta­cję, prze­sta­ła myśleć racjo­nal­nie, była jak we śnie. Po chwi­li obiekt zaczął syczeć, uniósł się do góry i wyko­nał nagły skręt w lewo, po czym znik­nął za drze­wa­mi. Gdy prze­stał być widocz­ny, jak za dotknię­ciem magicz­nej różdż­ki, uru­cho­mi­ły się wszyst­kie sil­ni­ki w autach, zapa­li­ły się reflek­to­ry i włą­czy­ły radia. Pani Tere­sa, nie dys­ku­tu­jąc z mężem o tym, co się przed chwi­lą wyda­rzy­ło, ruszy­ła w dal­szą dro­gę, jak­by nic się nie stało.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Targi Ezoteryczne po raz pierwszy w Trójmieście!

Jak szamani z Tuwy „kamłali” nad Stalingradem

– Może to był sen? – zasta­na­wia­ła się.

Gdzie roze­gra­ło się to zda­rze­nie? Na jawie, czy na pla­nie innej rzeczywistości?

Film Diu­na w reży­se­rii Den­ni­sa Villeneuve’a roz­po­czy­na się sło­wa­mi dają­cy­mi do myśle­nia w kon­tek­ście powyż­szych wydarzeń:

Sny to wiadomości z głębin

Towa­rzy­szy im nie­kie­dy dziw­ny nie­ziem­ski głos. Choć cytat nie pocho­dzi z książ­ki Fran­ka Her­ber­ta, na któ­rej opar­to sce­na­riusz fil­mu, traf­nie odda­je isto­tę fabu­ły i jej ducho­wo-psy­cho­lo­gicz­ną war­stwę. Moty­wy oni­rycz­ne nie są zwy­kły­mi marze­nia­mi sen­ny­mi – wyra­ża­ją głę­bie nie­świa­do­mo­ści, gdzie kry­je się praw­da o prze­zna­cze­niu. Tam pierw­sze skrzyp­ce odgry­wa sur­re­alizm i brak przy­czy­no­wo­ści oraz nurza­ją się nie­mal­że wszyst­kie zja­wi­ska ano­mal­ne, któ­re umy­ka­ją empi­rycz­ne­mu pozna­niu, tak­że UFO.

Dla sza­ma­nów, a tak­że wie­lu poetów, arty­stów czy wiel­kich myśli­cie­li, sen był lustrza­nym odbi­ciem duszy. Sta­no­wił istot­ny ele­ment w kon­tak­tach ze świa­tem ducho­wym, gdyż uka­zy­wał naj­głęb­sze war­stwy psy­chi­ki i tre­ści cał­ko­wi­cie nie­do­stęp­ne dla świa­do­mo­ści. W książ­ce Prze­łom cywi­li­za­cji Carl G. Jung ujmu­je powyż­szą kon­cep­cję w nastę­pu­ją­cy sposób:

Sen to małe, ukry­te drzwi w naj­głęb­szych i naj­skryt­szych zaka­mar­kach duszy, otwie­ra­ją­ce się na kosmicz­ną noc, któ­rą była psy­che na dłu­go przed poja­wie­niem się jakiej­kol­wiek świa­do­mo­ści ego i któ­ra pozo­sta­nie psy­che, nie­za­leż­nie od tego, jak dale­ko się­gnie nasza świa­do­mość ego.