Kiedy poddawać się zabiegom

Księżyc, przechodząc przez zodiak, osłabia te części naszego organizmu, które podlegają konkretnym znakom, dlatego nie powinno się wówczas wykonywać zabiegów medycznych ani estetycznych w obrębie danych obszarów ciała. Tę dawną regułę astrologii wykładano niegdyś na europejskich uniwersytetach

Od począt­ku for­mo­wa­nia się ludz­kiej wie­dzy astro­lo­gia szła w parze z medy­cy­ną. Obie te dzie­dzi­ny trak­to­wa­ły cia­ło ludz­kie, siły wital­ne oraz ludz­ką fizycz­ność jako część świa­ta przy­ro­dy .A pod­le­ga on influ­en­cji nie­bie­skiej, czy­li wpły­wom pla­net i gwiazd. Zresz­tą ruchy Wszech­świa­ta deter­mi­no­wa­ły to, co się dzie­je w świe­cie pod­księ­ży­co­wym, ponie­waż regu­lo­wa­ły wszyst­kie pro­ce­sy natu­ry. Prze­świad­cze­nie to wyni­ka­ło z zasa­dy sfor­mu­ło­wa­nej w krót­kim tek­ście zna­nym jako Tabli­ca szma­rag­do­wa, któ­ry zawład­nął wyobraź­nią śre­dnio­wiecz­nych alche­mi­ków-uczo­nych i rene­san­so­wych myśli­cie­li inter­pre­tu­ją­cych go zgod­nie z filo­zo­fią neo­pla­to­ni­zmu. Zasa­dę tę spa­ra­fra­zo­wać da się w krót­kim, ale za to peł­nym zna­czeń stwier­dze­niu: Jak na górze, tak na dole, któ­re odzwier­cie­dla homo­lo­gię kosmicz­ną nie­ba i zie­mi. Prze­ko­na­nie o nie­biań­skim porząd­ku, wzo­rze regu­la­cji świa­ta ziem­skie­go, wzmoc­ni­ła kosmo­lo­gia Ary­sto­te­le­sa (384−322 p.n.e.), filo­zo­fa cie­szą­ce­go się od XII w. w łaciń­skiej Euro­pie ogrom­nym sza­cun­kiem i auto­ry­te­tem.. W jego Meta­fi­zy­ce sfe­ra nie­bie­ska jest przy­wo­ła­na jako przed­miot zdzi­wie­nia, z któ­re­go bie­rze począ­tek wie­dza: Dzię­ki bowiem dzi­wie­niu się ludzie obec­ni, jak i pierw­si myśli­cie­le zaczę­li filo­zo­fo­wać; dzi­wi­ły ich począt­ko­wo nie­zwy­kłe zja­wi­ska spo­ty­ka­ne codzien­nie, póź­niej z wol­na sta­wa­li wobec trud­niej­szych zagad­nień, jak na przy­kład wobec zja­wisk zwią­za­nych z Księ­ży­cem, Słoń­cem i gwiaz­da­mi, i wobec powsta­nia Wszech­świa­ta.

Cyce­ron (106−43 p.n.e.) poszedł krok dalej i w dzie­le O natu­rze bogów stwier­dził, że nikt przy zdro­wym rozu­mie nie może uznać, iż pięk­no gwiazd i nie­ba są dzie­łem przy­pad­ku i na oślep lata­ją­cych ato­mów, albo­wiem za tym pięk­nem stoi zasa­da kosmicz­ne­go rozu­mu, co z kolei kore­spon­du­je ze sto­ic­kim wyobra­że­niem Kosmo­su, będą­cym ucie­le­śnie­niem same­go bóstwa. Podob­ne prze­ko­na­nia znaj­du­je­my w ary­sto­te­le­sow­skim trak­ta­cie O świe­cie, któ­re­go autor stwier­dza, że Wszech­świat jako har­mo­nij­ny układ nie­ba i zie­mi jest pod­trzy­my­wa­ny przez Boga, a sub­stan­cją, z jakiej utwo­rzo­ne zosta­ły nie­bo i gwiaz­dy, jest boski eter, sta­no­wią­cy jed­no­cze­śnie sfe­rę nie­wzru­szo­ną i nie­zmien­ną oraz nie­podat­ną na wpły­wy, w prze­ci­wień­stwie do cał­ko­wi­cie podat­nej na nie sfe­ry niż­szej, pod­księ­ży­co­wej, znisz­czal­nej, a przez to śmier­tel­nej. Co wię­cej, w dzie­le Powsta­wa­nie i ginię­cie mowa jest wprost o tym, że przy­czy­ną nie­usta­ją­ce­go pro­ce­su powsta­wa­nia i nisz­cze­nia jest ruch eklip­ty­ki, a więc ruchy Słoń­ca oraz pla­net, a tak­że gwa­ran­tu­ją­cy cią­głość wszyst­kich pro­ce­sów zacho­dzą­cych w świe­cie pod­księ­ży­co­wym ruch wszechświata.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Co zaoferuje nam Merkury?

Etapy życia w astrologii

Akademicki podręcznik astrologii

Takie sta­no­wi­sko wystar­czy­ło, by słyn­ny astro­nom i mate­ma­tyk Klau­diusz Pto­le­me­usz (100−168), auto­ry­tet w dzie­dzi­nie nauki i astro­lo­gii, fun­da­men­tem swo­jej geo­cen­trycz­nej wizji budo­wy Wszech­świa­ta i jego siłą spraw­czą uczy­nił ruch Słoń­ca, Księ­ży­ca, pla­net oraz sfe­ry nie­bie­skiej, a tak­że prze­mia­ny pod­le­ga­ją­cych im żywio­łów. Jego trak­tat astro­lo­gicz­ny Czwo­rok­siąg (grec. Tetra­bi­blos, łac. Quadi­par­ti­tum) był jed­nym z naj­bar­dziej wpły­wo­wych tek­stów w dzie­jach tego piśmien­nic­twa, wykła­da­ją­cym prze­wi­dy­wa­nie przy­szło­ści na pod­sta­wie obser­wa­cji nie­bo­skło­nu. Nie­zwy­kle istot­nym uzu­peł­nie­niem nauk zawar­tych w tym naj­bar­dziej auto­ry­ta­tyw­nym dzie­le w dzie­jach piśmien­nic­twa astro­lo­gicz­ne­go był zbiór 100 powie­dzeń albo afo­ry­zmów, sen­ten­cji czy reguł. Nazy­wa­no go Fruc­tus (Owoc) albo po pro­stu Cen­ti­lo­qu­ium. Tekst cie­szył się nie­zwy­kłym sza­cun­kiem i powa­ża­niem, mię­dzy innym dla­te­go, że za jego auto­ra uzna­wa­no Pto­le­me­usza, zanim pod koniec XIX w. histo­ry­cy udo­wod­ni­li, że ów wiel­ki uczo­ny go nie napi­sał. Cen­ti­lo­qu­ium sta­ło się jed­nym z naj­waż­niej­szych tego typu tek­stów łaciń­skiej Euro­py. Było pod­ręcz­ni­kiem na wszyst­kich aka­de­mic­kich kate­drach astro­lo­gii i astro­no­mii. A ponie­waż ponad 20 afo­ry­zmów doty­czy astro­lo­gii medycz­nej, stu­dio­wa­li je też adep­ci medycyny.