O wibracjach, strzygach i demonach

O tym, że nadchodzące zmiany w otaczającej nas rzeczywistości będą prowadzić do zburzenia dotychczasowych wyobrażeń świata, obalania schematów myślenia i w ogóle przebudowy percepcji, pisałem i mówiłem na niezliczonych prelekcjach. Przy takich okazjach słyszałem, że stanie się tak dlatego, iż zmienią się wibracje wpływające na Ziemię lub na ludzi. Na początku byłem tym jedynie zaskoczony, nie całkiem rozumiejąc, skąd brał się taki przeskok myślowy, jednak teraz mogę to opisać jako pewne ciekawe, nie w pełni rozumiane zjawisko

Zja­wi­sko to ma przy tym dłu­gą histo­rię. Jed­nak zanim do niej przej­dę, podzie­lę się czymś w rodza­ju wska­zów­ki, któ­ra napro­wa­dzi­ła mnie na wła­ści­wy trop. Jeśli w reak­cji na sło­wa o mają­cych poja­wić się zmia­nach per­cep­cji ludzie trak­to­wa­li to jako odnie­sie­nie do wibra­cji dzia­ła­ją­cych na nich, ozna­cza­ło to przy­pi­sa­nie źró­dła zmia­ny myśli czyn­ni­ko­wi zewnętrz­ne­mu. Jest to zja­wi­skiem psy­cho­lo­gicz­nym dobrze zna­nym, w isto­cie ozna­cza­ją­cym, że czło­wiek (nie­świa­do­my) nie widzi swo­ich myśli jako źró­dła swo­ich dzia­łań. Doko­nu­je pro­jek­cji swo­jej nie­świa­do­mo­ści na obiek­ty ze świa­ta zewnętrz­ne­go i wte­dy odbie­ra te tre­ści jako docie­ra­ją­ce z zewnątrz – ina­czej ich nie dostrze­ga. Erich Neu­mann (reka­pi­tu­lu­jąc i roz­sze­rza­jąc myśl swo­je­go mistrza C.G. Jun­ga) w Pra­wach ewo­lu­cji świa­do­mo­ści opi­sał ten mecha­nizm wyczerpująco.

W takiej sytu­acji czło­wiek nie jest w sta­nie widzieć ina­czej, co już wie­le wyja­śnia odno­śnie do prze­mian mają­cych zajść w ludziach – jako że przy takim kon­tak­cie z rze­czy­wi­sto­ścią nie spo­sób wyobra­zić sobie roz­wią­zy­wa­nia jakich­kol­wiek pro­ble­mów, więc ów stan wymu­sza zde­rze­nie się ludz­ko­ści ze ścia­ną, szok percepcyjny.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Targi Ezoteryczne po raz pierwszy w Trójmieście!

Gdy śni się UFO

Ludziom trud­no uzmy­sło­wić sobie poję­cie ewo­lu­cji ludz­ko­ści (czło­wie­ka w dzie­jach), ale im bar­dziej byśmy się cofa­li w cza­sie, tym więk­szą rolę odgry­wał taki i podob­ne mecha­ni­zmy opar­te na rzu­to­wa­niu pro­jek­cji psy­cho­lo­gicz­nych. Według wie­lu hipo­tez, w cza­sach zamierz­chłych czło­wiek zacho­wy­wał się jak­by (pozor­nie) nie miał wła­snej woli, bo duchy natu­ry, przod­ków, róż­ne fety­sze czy bóstwa, mówi­ły mu, co ma robić. To były wyobra­że­nia, bo tak napraw­dę żad­ne takie byty prze­cież nie ist­nia­ły. Były to tre­ści zapeł­nia­ją­ce pier­wot­ną część umy­słu, zwal­nia­ją­ce czło­wie­ka z jakiej­kol­wiek odpo­wie­dzial­no­ści za swe czy­ny, cza­sem makabryczne.

Póź­niej przy­szły reli­gie z bóstwa­mi antro­po­mor­ficz­ny­mi, ale wciąż po świe­cie błą­ka­ły się dzie­siąt­ki istot będą­cych źró­dłem wszel­kie­go moż­li­we­go zła. Samych pro­jek­cji ukie­run­ko­wa­nych na pory­wa­nie, zabi­ja­nie czy zja­da­nie dzie­ci w rodza­ju Strzyg, Wiłów, Dzi­wo­żon, Lamii, Baby Jagi – było co naj­mniej kil­ka­dzie­siąt. W jed­nej z ksią­żek żmud­nie zebra­łem parę­dzie­siąt ich imion, ale wciąż dowia­du­ję się o kolejnych.

Ogól­nie rzecz bio­rąc, im bar­dziej nie­do­ro­zwi­nię­ty czy stłu­mio­ny był czyn­nik świa­do­my, tym wię­cej prze­ra­ża­ją­cych istot prze­peł­nia­ło świat wyobra­żeń czło­wie­ka. Dobry przy­kład związ­ku mię­dzy jed­nym a dru­gim sta­no­wi śre­dnio­wie­cze, bo nie bra­ku­je ówcze­snych opi­sów czy obra­zów, w któ­rych czło­wiek jest oble­ga­ny przez wie­le demo­nów naraz. Kry­ły się one dosłow­nie wszę­dzie. Uzu­peł­nia­ły je posta­cie dia­bła, Sza­ta­na, ale też róż­ne dziw­ne stwo­ry, któ­re dziś trud­no nawet nazwać. Tak czy ina­czej, to demon czy dia­beł pod­szep­ty­wał złe myśli czy kusił, naj­czę­ściej we śnie. Ana­lo­gia jest dosyć czy­tel­na i ona sama wska­zu­je, że w dzi­siej­szym cza­sie regre­su psy­cho­lo­gicz­ne­go wie­lu wciąż tkwi w fazie ewo­lu­cji psy­chicz­nej podob­nej do średniowiecznej.

O tym, że ów poziom gwa­ran­tu­je nie­roz­wią­zy­wal­ność cze­go­kol­wiek, poprzez śle­po­tę psy­cho­lo­gicz­ną, przy­kład śre­dnio­wie­cza świad­czy wyczer­pu­ją­co, bo zastój i nędza tej epo­ki były przy­sło­wio­we (choć trze­ba przy­znać, że część bada­czy wska­zu­je, że taki obraz jest ste­reo­ty­pem). Gdy­by jed­nak zgo­dzić się na dal­szy roz­wój ujem­ny czło­wie­ka dzi­siaj, taki jaki był wte­dy, to dłu­go byśmy nie poży­li. Świat śre­dnio­wiecz­ny był opar­ty na cią­głych woj­nach, rów­nież reli­gij­nych, przy czym naj­now­sze bada­nia poka­zu­ją cał­ko­wi­tą obo­jęt­ność ówcze­snych ludzi na okru­cień­stwo. Badacz Daniel Baraz, cyto­wa­ny prze­ze mnie w Nie­zna­nej histo­rii ewo­lu­cji miło­ści napi­sał, po wie­lu latach poszu­ki­wa­nia źródeł:

Przej­ściu do chrze­ści­jań­stwa zda­wa­ło się towa­rzy­szyć zmniej­sza­ją­ce się zain­te­re­so­wa­nie kwe­stią okru­cień­stwa. Okru­cień­stwo prze­sta­je być tema­tem roz­wa­żań teo­re­tycz­nych. Myśli­cie­le jak św. Augu­styn czy Jero­me, nie oma­wia­li okru­cień­stwa jako tema­tu same­go w sobie. (…) [Na począt­ku śre­dnio­wie­cza] okru­cień­stwo zni­ka [z dys­kur­su publicz­ne­go] nie­mal kom­plet­nie. Nie ma dys­put teo­re­tycz­nych o nim, a jesz­cze bar­dziej zaska­ku­je brak odnie­sień do okru­cień­stwa w ówcze­snych kro­ni­kach opi­su­ją­cych rze­czy­wi­stość histo­rycz­ną peł­ną przemocy.

Z powo­du roz­wo­ju tech­ni­ki dzi­siej­szy świat nie prze­żył­by dłu­go­trwa­łe­go cof­nię­cia roz­wo­ju czło­wie­ka. Skon­fron­to­wa­nie ludzi z praw­dą o nich samych będzie więc prze­sko­kiem wyzwa­la­ją­cym. Ludzie śre­dnio­wie­cza nie widzie­li, do cze­go ich utkwie­nie pro­wa­dzi­ło, tak samo, jak nie widzie­li okru­cień­stwa, ale to nie zna­czy, że jego ponu­rych następstw nie było.