Peregrynacje

Istota została wprowadzona w system biologiczny planety, nieświadoma transcendentnej międzygalaktycznej supergry. Nie ma się zatem co dziwić, że niedoświadczona podróżuje w świecie własnych urojeń o swoim przeznaczeniu, o wyjątkowej wartości. Pokoleniami konsumuje gorączkową egzystencję w nadanej jej rzeczywistości, przekonana, iż żeglarzem jest i okrętem, Niebem i Ziemią, faktycznie będąc istotą na służbie świadomości i zaprojektowanej dla niej opaczności

Poru­sza się peł­na wia­ry w sie­bie od punk­tu do punk­tu i to jest mniej wię­cej wszyst­ko, co potra­fi. Podró­żu­je w zapla­no­wa­nej rze­czy­wi­sto­ści i cza­sie, prze­ko­na­na, że wpraw­dzie nie jest naj­le­piej, ale też nie cał­kiem źle, prze­cież potra­fi dosiąść Pega­za! Prze­zna­cze­nie zaś nie wypro­wa­dza jej z błę­du, tyl­ko, jak ma to w zwy­cza­ju, stą­pa cicho i robi swo­je. To podej­dzie bli­żej i osma­li żarem talen­tu, to wysma­ga wia­trem skrom­no­ści. To odda­li się w tajem­ni­cze chło­dy, to pogłasz­cze, to udramatyzuje.

Nie­ste­ty isto­ta nie wyczu­wa powa­gi chwi­li, nie widzi, że dzie­je się coś nie­po­ko­ją­ce­go i nie­do­bre­go. Zauwa­ża, że zacho­dzą pro­ce­sy, ale nie rozu­mie­jąc ich, nie potra­fi ich opanować.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Stodoła i smoła

O wibracjach, strzygach i demonach

Pra­gnie opi­sy­wać dobro, prze­do­bre dobro, a tu wyła­zi z każ­de­go kąta złe zło i szy­dzi. Przy­plą­tu­ją się do isto­ty jakieś dywa­ga­cje, jakieś drwi­ny, jakieś nie­po­ko­ją­ce uogól­nie­nia. Ktoś wodzi jej pió­rem po papie­rze, ktoś usta­wia ją prze­ciw niej samej. Ktoś malu­je pano­ra­my nasą­czo­ne pesy­mi­zmem, drżą­ce i nie­spo­koj­ne, nie­po­zwa­la­ją­ce odczu­wać pięk­na i odsu­wa­ją­ce dozna­wa­nie wzru­szeń. Kto to? Kto za tym stoi? Może nikt, może isto­ta sama sobie wszyst­ko wymy­śla i nie­ste­ty wycho­dzi na tym źle?

Być może jed­nak za kota­rą, za tajem­ni­czym lustrem czu­wa życz­li­we jej prze­zna­cze­nie? Może isto­ta otrzy­ma­ła w darze dobre, życz­li­we oto­cze­niu ego, któ­re dora­sta wraz z nią, jed­no­cze­śnie pod­su­wa­jąc jej pod oczy pięk­no, ucząc odczu­wać, i tak isto­ta doro­śle­je, mądrze­je, pięk­nie­je i potężnieje?

Może być też tak, że isto­ta otrzy­ma­ła w darze świat dobry, pogod­ny, jej życz­li­wy, a jedy­nym praw­dzi­wym kło­po­tem, z któ­re­go nie zda­je sobie spra­wy jest to, iż jesz­cze nie dotar­ła do tego świa­ta? Bo gdy­by było ina­czej, gdy­by mgła zgry­zot była dla niej jedy­ną i nie do prze­bi­cia egzy­sten­cją, jaki był­by sens w tym, że gdy isto­cie źle, gdy nie może już sobie ze swo­im ist­nie­niem pora­dzić, pod­no­si oczy i ręce ku Niebu?

Rodzi się i sta­je na nogi w świe­tle poran­nych gwiazd brza­sku jedy­ny i nie­po­wta­rzal­ny dzień. Cud two­rze­nia pierw­szych ułam­ków cza­su, wyku­wa­nych w nie­po­ję­tej ska­le trwa­nia na two­je zawsze, na moje zawsze. Nastę­pu­je uro­czy­sta cisza, taka cisza, że w tej ciszy, nawet myśli słychać.

Dedy­ko­wa­ne Zyg­mun­to­wi B. bez żad­nej okazji

dPN

andrzej.​szmilichowski@​gmail.​com