Polski wątek w aktach UFO: co widział Władysław Krasuski?

Ujawnione wskutek decyzji prezydenta Trumpa dokumenty dotyczące UFO obejmują teczkę… Polaka, Władysława Waltera Krasuskiego z Detroit, który będąc robotnikiem przymusowym w III Rzeszy widział eksperymenty Niemców z… latającym talerzem. Po latach przesłuchało go FBI

Spra­wa wyglą­da nastę­pu­ją­co. W 1957 r. pol­ski imi­grant, Wła­dy­sław Kra­su­ski, ps. Wal­ter (choć to pew­nie jego imię w nowej ojczyź­nie) pisze list do Rober­ta Cutle­ra, dorad­cy ds. bez­pie­czeń­stwa naro­do­we­go pre­zy­den­ta Eisen­ho­we­ra . List jest krót­ki: Kra­su­ski infor­mu­je, że usły­szał w pol­sko­ję­zycz­nej audy­cji radio­wej o jakimś zda­rze­niu w Tek­sa­sie z udzia­łem rakie­ty (nie uży­wa ter­mi­nu UFO) i że być może ma na ten temat pew­ne dodat­ko­we infor­ma­cje. Oka­że się, że cho­dzi o nie­zi­den­ty­fi­ko­wa­ny obiekt, któ­ry spo­wo­do­wał zatrzy­ma­nie auta. Spra­wa zosta­je prze­ka­za­na do FBI w Detro­it, gdzie Kra­su­ski, mąż i ojciec czwór­ki dzie­ci, miesz­ka od kil­ku lat i zatrud­nio­ny został w lokal­nym bro­wa­rze. Wezwa­ny na prze­słu­cha­nie, wyja­śnia, że cho­dzi nie tyle o zda­rze­nie z Tek­sa­su, co spra­wę z 1944 r., kie­dy pra­co­wał jako pol­ski robot­nik przy­mu­so­wy w gospo­dar­stwie na wschód od Ber­li­na. Pew­ne­go razu dwu­krot­nie na polu sil­nik trak­to­ra, któ­rym prze­wo­żo­no robot­ni­ków, zgasł, cze­go przy­czy­ną był naj­praw­do­po­dob­niej eks­pe­ry­ment z… lata­ją­cym tale­rzem. Opo­wieść Kra­su­skie­go oży­wia dys­ku­sję nad tym, czy obiek­ty, maso­wo widy­wa­ne po woj­nie w USA (i nie tyl­ko), a któ­rych pocho­dze­nie przy­pi­sy­wa­no isto­tom spo­za Zie­mi, nie były przy­pad­kiem pró­bą roz­wi­nię­cia cudow­nej bro­ni Hitle­ra, tzw. Wun­der­waf­fe.

SS-mani pośrodku niczego

Z rela­cji prze­ka­za­nej przez Kra­su­skie­go prze­słu­chu­ją­ce­mu go funk­cjo­na­riu­szo­wi dowia­du­je­my się, że w maju 1942 r. skie­ro­wa­no go do pra­cy na fol­war­ku Gut Alt Gols­sen (oko­li­ce Altgolssen/Starego Góli­šy­na). Dotrwał tam koń­ca woj­ny i pozo­stał jesz­cze przez jakiś czas, nie mając zamia­ru wra­cać do Pol­ski. Póź­niej Kra­su­ski prze­szedł przez sze­reg obo­zów (ostat­ni we Fry­bur­gu), kształ­cił się jako radio­tech­nik, a w 1951 r. przy­był do Nowe­go Jor­ku, skąd tra­fił pod opie­kę ks. Pio­tra Wal­ko­wia­ka z Detro­it. Radził sobie za oce­anem dość dobrze, bo już kil­ka lat póź­niej zde­cy­do­wał się napi­sać list do wyso­kie­go urzęd­ni­ka. Nie wie­my, czy Kra­su­ski był zain­te­re­so­wa­ny zagad­ką lata­ją­cych tale­rzy. Ter­min ten nie pada z jego ust w trak­cie zeznań. Polak mówi o rakie­cie, o któ­rej usły­szał i rela­cjo­nu­je, co pamię­ta z cza­sów poby­tu u bau­era.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Nie-święte kamienie. O diabłach w kamieniach i biesach na głazach

Mouni Sadhu – tajemniczy mistyk z… Polski

Wyda­rze­nie mia­ło miej­sce w 1944 r. Świa­dek nie pamię­ta mie­sią­ca, tyl­ko, że był to okres sia­no­ko­sów. Z gru­pą robot­ni­ków udał się na pod­mo­kłą łąkę w oko­li­cach dzi­siej­sze­go Alt­gols­sen, gdzie – jak może­my wywnio­sko­wać – zawie­zio­no ich trak­to­rem. W dro­dze na miej­sce maszy­na nagle zga­sła. Do pro­wa­dzą­ce­go ją Niem­ca zbli­żył się SS-man i poin­for­mo­wał, by chwi­lę pocze­kać, bo wszyst­ko powin­no wró­cić do nor­my. Całe­mu zaj­ściu towa­rzy­szył dźwięk przy­po­mi­na­ją­cy, jak odno­to­wał Kra­su­ski, pra­cę gene­ra­to­ra elek­trycz­ne­go.

Obec­ność SS-mana na łące praw­do­po­dob­nie już wte­dy zwró­ci­ła uwa­gę Pola­ka i jego kole­gów, ale czym ona była spo­wo­do­wa­na prze­ko­nał się dopie­ro w dro­dze powrot­nej, kie­dy trak­tor zno­wu zgasł i poja­wił się ten sam dźwięk, choć o nie­co innym natę­że­niu. Wte­dy Kra­su­ski zauwa­żył, co było powo­dem obec­no­ści stra­ży z SS. Na polu znaj­do­wa­ła się wyso­ka, ok. 15-metro­wa koli­sta struk­tu­ra, bar­dzo duża i według ocen mie­rzy­ła 90–140 metrów śred­ni­cy. Jej ścia­ny były obło­żo­ne plan­de­ka­mi. Przy dro­dze stał też beto­no­wy słup. Odcho­dzi­ły z nie­go gru­be, dwu­ipół­ca­lo­we, naj­pew­niej mie­dzia­ne kable, któ­re bie­gły pod zie­mią, po jej powierzch­ni, ale tak­że pod wodą (przy­po­mi­nam teren był pod­mo­kły). W pew­nym momen­cie z owej kon­struk­cji wzniósł się zagad­ko­wy pojazd, będą­cy źró­dłem dźwię­ku. Przy­po­mi­nał… lata­ją­cy dysk w kolo­rze ciem­no­sza­rym. Gór­na część miał nie­ru­cho­mą, dol­na praw­do­po­dob­nie zło­żo­na była z kil­ku ele­men­tów, a pośrod­ku obiek­tu znaj­do­wał się wiru­ją­cy ele­ment. Gdy się na nie­go patrzy­ło, efekt był podob­ny jak w przy­pad­ku obser­wa­cji śmi­gła samolotu.

Ogrom­ny, mie­rzą­cy 70–90 m śred­ni­cy, talerz wzniósł się w powie­trze i znik­nął za drze­wa­mi. Kra­su­ski choć cie­ka­wy, wie­dział, że lepiej się nie przy­glą­dać. Na pole wró­cił dopie­ro po woj­nie, ale wszyst­kie struk­tu­ry znik­nę­ły. Dodał, że o spra­wie roz­ma­wiał czę­sto z inny­mi robot­ni­ka­mi: z Pol­ski, Fran­cji i ZSRR.

FBI nie komentuje

FBI wyda­ło pozy­tyw­ną opi­nię, co do wia­ry­god­no­ści Kra­su­skie­go, ale nie wia­do­mo, czy jego infor­ma­cje uzna­no za uży­tecz­ne. Choć w maju br. pol­skie media zro­bi­ły z tego sen­sa­cję, oka­zu­je się, że w ame­ry­kań­skiej lite­ra­tu­rze ufo­lo­gicz­nej spra­wa Pola­ka była zna­na wcze­śniej. Poja­wia się m.in. w książ­ce Cle­ar Intent: The Govern­ment Cover Up of UFO Expe­rien­ce, z 1984 r. Spra­wa ta oży­wia jed­nak temat, o któ­rym przez lata pisa­li w swo­ich książ­kach Igor Wit­kow­ski, Robert Leśnia­kie­wicz czy Bar­tosz Rduł­tow­ski: zasta­na­wia­ją­cy zwią­zek mię­dzy śmia­ły­mi doko­na­nia­mi inży­nie­rów Hitle­ra, a falą UFO po II woj­nie światowej.