Alchemik z Kątów Wrocławskich

W NŚ 3/2024 w artykule Tajemnica Zwierciadeł Kozyriewa przedstawiliśmy postać Grzegorza Walerzaka, który, wzorując się na słynnych zwierciadłach Kozyriewa, samodzielnie skonstruował własne lustra i postawił w przydomowym ogrodzie w Kątach Wrocławskich. Teraz spotykamy go znowu, ale tym razem nie tylko jako wynalazcę, konstruktora i rzemieślnika, lecz jako artystę, który na arkuszach miedzianej blachy wyczarowuje niezwykłe, kolorowe obrazy niosące ponadczasowe przesłania. Jego różdżki to dłuto i palnik

Tak napraw­dę to nie cza­ry, a cięż­ka pra­ca, bo bla­chy mie­dzia­ne spo­ro ważą. Na szczę­ście Grze­gorz to postaw­ny męż­czy­zna. Tech­nicz­nie jego pro­ces twór­czy wyglą­da mniej wię­cej tak: naj­pierw przy­ci­na bla­chy do pożą­da­nych kształ­tów i wiel­ko­ści, następ­nie umiesz­cza na nich szkic, zazwy­czaj sta­no­wią­cy inspi­ra­cję, któ­ry w dal­szym pro­ce­sie, już na eta­pie wyku­wa­nia, prze­obra­ża się wedle wewnętrz­ne­go pro­wa­dze­nia. Na koniec całość malu­je ogniem, cza­sa­mi ozda­bia jesz­cze krysz­ta­ła­mi i róż­ny­mi kamie­nia­mi, jak np. kwar­cem różo­wym, ame­ty­stem, kora­lem… Nie­któ­re pra­ce ważą kil­ka­dzie­siąt kilo­gra­mów, a do ich posta­wie­nia nawet on potrze­bu­je pomocy.

Miłość Wszechbytu

Gdy zapy­ta­łam, tro­chę prze­wrot­nie, bo prze­cież zna­łam odpo­wiedź, skąd mu się to bie­rze, powie­dział: – Jak to skąd? Od moje­go Przy­ja­cie­la Boga! I zacy­to­wał frag­ment ze słyn­nej książ­ki Neale’a Wal­sha Roz­mo­wy z Bogiem, z któ­re­go dowia­du­je­my się, że Stwór­ca mówi do nas wszyst­kich nie­ustan­nie, ale nie­wie­lu tak napraw­dę go słu­cha i sły­szy. Grze­gorz poprzez swo­je dzie­ła sta­ra się opo­wie­dzieć nam o prze­sła­niach Ojca/Boga/Wszechbytu/Absolutu/Źródła, mniej­sza o nazwę, chęt­nie mówi też o tym wprost, tak jak potra­fi naj­le­piej, cho­ciaż nie jest to zada­nie łatwe, o czym dosko­na­le wie­dział już Kon­fu­cjusz, a cze­mu dał wyraz słyn­nym stwier­dze­niem, że obraz wart jest tysią­ca słów. Prze­kaz taki dzia­ła szyb­ciej, pre­cy­zyj­niej tra­fia­jąc do odbior­cy poprzez jego indy­wi­du­al­ne fil­try, spo­łecz­ne i kul­tu­ro­we, uru­cha­mia­jąc wraż­li­wość, emo­cjo­nal­ność, odpa­mię­tu­jąc sym­bo­le. Obra­zy wcho­dzą w reak­cję ze świa­do­mo­ścią patrzą­ce­go i choć mogą być róż­nie prze­twa­rza­ne, to waż­ne, jakie wzbu­dza­ją w nim uczu­cia. Moż­na wte­dy pójść głę­biej i zba­dać, o czym to jest dla nie­go w danym momencie.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Nie-święte kamienie. O diabłach w kamieniach i biesach na głazach

Mouni Sadhu – tajemniczy mistyk z… Polski

Kosmo­lo­gicz­ne dzie­ła Grze­go­rza uka­zu­ją nowe świa­ty, nowe war­to­ści, inne cywi­li­za­cje, prze­wyż­sza­ją­ce naszą w roz­wo­ju. Wska­zu­ją kie­ru­nek dal­szej ewo­lu­cji jako wyj­ście z ósem­ki – cyklu ponow­nych naro­dzin i śmier­ci, wykro­cze­nie poza struk­tu­ry wszel­kich reli­gii, by doświad­czać sie­bie oraz swo­jej bosko­ści w peł­ni, bez uwa­run­ko­wań, indok­try­na­cji. Autor zachę­ca do przyj­rze­nia się boskiej czą­st­ce, zwa­nej bozo­nem Hig­g­sa. W cyklu Ręka przy­po­mi­na, że jeste­śmy tro­isty­mi isto­ta­mi świe­tli­sty­mi zło­żo­ny­mi z Ducha, Cia­ła i Umy­słu, że od nas zale­ży, czy świa­do­mie uru­cho­mi­my w sobie ener­gię Wszechbytu.

Chcąc wyróż­nić tych, któ­rzy poprzez swo­ją pra­cę, odważ­ną dzia­łal­ność w mediach, wno­szą, jego zda­niem, szcze­gól­ny wkład w posze­rza­nie świa­do­mo­ści ogó­łu, obda­ro­wu­je ich obra­za­mi Ręki. Jest to też for­ma jego oso­bi­ste­go podzię­ko­wa­nia za zaan­ga­żo­wa­nie w pro­ces upu­blicz­nia­nia tre­ści waż­nych spo­łecz­nie, nie­rzad­ko prze­ciw­staw­nych w sto­sun­ku do pro­po­no­wa­nych przez sys­tem. Wśród dotąd wyróż­nio­nych zna­leź­li się: Krzysz­tof Jac­kow­ski, Tomek Dąbrow­ski, Wło­dzi­mierz Dem­bow­ski – Papro­dziad, Robert Ber­na­to­wicz, Redak­cja Nie­zna­ne­go Świa­ta, Anna Gło­wacz. Lista nie jest zamknię­ta, z pew­no­ścią będą następni.