Przewlekły stan zapalny – wróg, którego trzeba eliminować

Przewlekłą obturacyjną chorobę płuc (POChP), zwiastunkę rozedmy płuc, do tej pory uznawano za chorobę niemal wyłącznie wynikającą z palenia tytoniu. Według lekarzy, narażeni na jej wystąpienie byli przede wszystkim palacze, zwłaszcza nałogowi. Tymczasem obecnie obserwuje się, że na POChP często zapadają osoby, które NIGDY czynnie nie paliły. Dlaczego?

Wyda­je się, że win­ne są wszech­obec­ne tok­sy­ny. Żyje­my w coraz bar­dziej zanie­czysz­czo­nym śro­do­wi­sku. Coraz wię­cej ludzi miesz­ka w wiel­kich aglo­me­ra­cjach miej­skich, w któ­rych oddy­cha się powie­trzem sil­nie zapy­lo­nym. Dla­te­go cho­ro­ba, do nie­daw­na cha­rak­te­ry­stycz­na dla pala­czy, roz­wi­ja się teraz tak­że u osób nie­pa­lą­cych. Moż­na więc nisz­czyć płu­ca… nie paląc. Według opu­bli­ko­wa­ne­go przez cza­so­pi­smo The Lan­cet arty­ku­łu poświę­co­ne­go wnio­skom z badań nad POChP, w Chi­nach, w okre­sie życia obec­nych miesz­kań­ców, nara­że­nie na codzien­ne obco­wa­nie z zanie­czysz­czo­nym powie­trzem spo­wo­du­je pra­wie 2 mln nad­mia­ro­wych zgo­nów, pozor­nie bio­rą­cych się nie wia­do­mo skąd.

Po nitce do kłębka

POChP jest tyl­ko jed­nym z przy­kła­dów. Inne, to cho­ro­by neu­ro­de­ge­ne­ra­cyj­ne. Wciąż wystę­pu­ją, co wię­cej – licz­ba cho­rych rośnie i sza­cu­je się, że trend ten utrzy­ma się w przy­szło­ści, choć ludzie z pozo­ru żyją w coraz lep­szych warun­kach. Znów moż­na powtó­rzyć to samo pyta­nie: dlaczego?

PRZECZYTAJ TAKŻE

Flebotomia: uświęcone upusty

Prawidłowy mikrobiom jamy ustnej to piękny uśmiech!

Dr Mar­tha Her­bert z Harvard Medi­cal Scho­ol uwa­ża, że wino­waj­ca­mi są dzie­siąt­ki tysię­cy wytwa­rza­nych przez prze­mysł związ­ków che­micz­nych, któ­re – w 3 mld moż­li­wych kom­bi­na­cji, dosłow­nie pogrą­ża­ją w tok­sy­nach śro­do­wi­sko natu­ral­ne. A my nie zawsze wie­my, jak wpły­wa­ją na nasze zdrowie.Nie moż­na się od nich odgro­dzić, nie da się nie wchła­niać. A na ich dzia­ła­nie naj­bar­dziej nara­żo­ny jest układ ner­wo­wy, w tym mózg. To tam nawet mini­mal­ne ilo­ści tok­sycz­nych sub­stan­cji mogą doko­nać ogrom­nych spu­sto­szeń. Układ ner­wo­wy nale­ży bowiem do naj­wraż­liw­szych. Sys­te­ma­tycz­nie odkła­da­ją się w nim małe daw­ki związ­ków, by nie­kie­dy dopie­ro po latach dopro­wa­dzić do eks­plo­zji cho­ro­by neu­ro­de­ge­ne­ra­cyj­nej, a u dzie­ci, jeśli do eks­po­zy­cji na tok­sy­ny docho­dzi w życiu pło­do­wym, do zabu­rzeń rozwojowych.

– To dla­te­go mamy w tej chwi­li do czy­nie­nia z praw­dzi­wą epi­de­mią auty­zmu – mówi dr Her­bert, któ­rej pierw­szą spe­cja­li­za­cją (obok kil­ku innych) jest neo­na­to­lo­gia i pediatria.