Tajemnica nieśmiertelności

Nieśmiertelność od zawsze fascynowała myślicieli zarówno Wschodu, jak i Zachodu. Pytanie: czy osiągnięcie nieśmiertelności na poziomie duchowym, umysłowym i fizycznym jest możliwe, nadal aktualne?

Według medycyny chińskiej

Uzna­je się, że nie­śmier­tel­ność jest isto­to­wym przy­mio­tem Bytu Abso­lut­ne­go, któ­re­go nie moż­na uni­ce­stwić. Nie­śmier­tel­ne są też isto­ty ducho­we, w tym tak­że dusze ludz­kie. Jed­nak czy moż­li­we jest osią­gnię­cie nie­śmier­tel­no­ści na pozio­mie fizycz­nym? Kanon medy­cy­ny wewnętrz­nej Żół­te­go Cesa­rza mówi o nie­śmier­tel­nych w sta­ro­żyt­nych Chi­nach, któ­rzy prze­kra­cza­li uwa­run­ko­wa­nia cza­su i prze­strze­ni oraz zna­li pra­wa wszech­świa­ta opar­te na wza­jem­nym dopeł­nia­niu się dwóch aspek­tów: yang (funk­cjo­nal­ność, ener­gia) i yin (sub­stan­cjal­ność, mate­ria). Nie­śmier­tel­ni podą­ża­li dro­gą tao, zacho­wy­wa­li esen­cję życio­wą jing, dba­li o pra­wi­dło­wy prze­pływ krwi, prze­strze­ga­li zasad chrono­bio­lo­gii, czy­li postę­po­wa­li zgod­nie z cyk­lem naprze­mien­ne­go nastę­po­wa­nia po sobie świa­tła i ciem­no­ści (rytm dobo­wy i rocz­ny). Inte­gro­wa­li cia­ło, umysł oraz ducha, utrzy­mu­jąc ener­gię w sku­pie­niu, bez jej wytra­ca­nia, dzię­ki cze­mu zapo­bie­ga­li pro­ce­so­wi sta­rze­nia. Czy­sty umysł i stan har­mo­nii ze świa­tem chro­nił ich przed cho­ro­ba­mi, dzię­ki cze­mu cie­szy­li się dłu­go­wiecz­no­ścią.

(Na mar­gi­ne­sie – nauka współ­cze­sna dowio­dła związ­ku naszej auto­im­mu­no­lo­gicz­nej bio­gra­fii z dłu­go­ścią życia. Im mniej cho­rób, im mniej powo­dów dla orga­ni­zmu ze stro­ny śro­do­wi­ska, w któ­rym żyje­my, by musiał rato­wać się z opre­sji (smog, tok­sy­ny, alko­hol, papie­ro­sy, nie­zdro­wa die­ta, infek­cje, wszel­kie zaka­że­nia), wysta­wia­jąc armie komó­rek ukła­du odpor­no­ścio­we­go – tym więk­sza szan­sa na dłu­gie życie – przyp. red.).

PRZECZYTAJ TAKŻE

Nawiedzona kamienica w Malborku

Kos i Bodrum – miejsca mocy cywilizacji greckiej

Nieśmiertelność świadomości

Moż­na zadać sobie pyta­nie, czy świa­do­mość może żyć bez for­my, w któ­rą się wcie­la, i czy koniecz­nie musi być to for­ma mate­rial­na? Fizycz­ne cia­ło roz­ło­ży się, ale świa­do­mość w swej isto­cie jako obser­wa­tor zmian w mate­rii pozo­sta­je nie­na­ru­szal­na i nie­zmien­na. Może ona przy­brać róż­ne for­my ist­nie­nia, czy to mate­rial­ne, czy też inne­go wymia­ru. Nato­miast wyż­sze świa­do­mo­ści ogar­nia­ją wszyst­kie swo­je wcie­le­nia, reali­zu­ją­ce się jed­no­cze­śnie jako zbiór róż­nych doświad­czeń zapi­sa­nych na wiecz­ność w Nadświadomości.

Ludzie są tak napraw­dę nie­śmier­tel­ni, ale nie zda­ją sobie spra­wy z tego, bo żyją w ilu­zji, któ­ra daje złu­dze­nie umie­ra­nia. A prze­cież żyje­my od zawsze w wiecz­nym umy­śle Boskie­go Abso­lu­tu, zapi­sa­ni na fun­da­men­cie rze­czy­wi­sto­ści i hipo­te­tycz­nie może­my zało­żyć, że ist­nie­je­my rów­no­cze­śnie w róż­nych pozio­mach byto­wych. Prze­cież w naj­głęb­szej sfe­rze doświad­cza­nia wszyst­kie ele­men­ty świa­ta są odwiecz­nie istniejące.