Kos i Bodrum – miejsca mocy cywilizacji greckiej

Grecy pozostawili pomniki swojej cywilizacji nie tylko na kontynencie, ale również na wyspach oraz w licznych miejscowościach w basenie Morza Śródziemnego, w tym w Azji Mniejszej. Można je również odnaleźć w punktach koncentracji energii Kosmosu na wyspie Kos oraz w należącym dziś do Turcji mieście Bodrum

Wiele cywilizacji na Kos

Śla­dy pierw­szych osad na wyspie Kos się­ga­ją trze­cie­go tysiąc­le­cia przed naszą erą. Mię­dzy rokiem 2000 a 1600 p.n.e. docie­ra­li tu Minoj­czy­cy z Kre­ty. W następ­nych wie­kach wyspa zna­la­zła się pod wpły­wem Myke­nów, a póź­niej opa­no­wa­li ją Per­so­wie, Rzy­mia­nie, Bizan­tyj­czy­cy oraz Wene­cja­nie. Ci ostat­ni odsprze­da­li ją w 1314 r. rycer­skie­mu zako­no­wi joan­ni­tów. Ponad 200 lat póź­niej, w 1523 r., Kos pod­bi­li Tur­cy. Ich pano­wa­nie trwa­ło 400 lat, a w 1912 r. wyspa prze­szła w posia­da­nie Wło­chów. Po kapi­tu­la­cji Włoch w 1943 r. prze­ję­li ją Niem­cy, a od 1945 r. przez 2 lata była pod pro­tek­to­ra­tem Wiel­kiej Bry­ta­nii, potem zosta­ła prze­ka­za­na Gre­cji. Te skom­pli­ko­wa­ne dzie­je odci­snę­ły swo­je śla­dy na archi­tek­tu­rze, gdyż z okre­su pano­wa­nia róż­nych wład­ców pozo­sta­ły tu ówcze­sne budowle.

Punkty energetyczne stolicy

Kos, naj­więk­sze mia­sto na wyspie, jej sto­li­ca, przy­cią­ga tury­stów nie tyl­ko możliwoś­ciami wypo­czyn­ku, ale rów­nież pięk­nem zabyt­ków. Na jej sej­smicz­nym tere­nie nie­jed­na budow­la ule­gła znisz­cze­niu w wyni­ku trzę­sień zie­mi, ale choć nie­wie­le pozo­sta­ło ze sta­ro­żyt­nej i śre­dnio­wiecz­nej daw­nej świet­no­ści mia­sta, nadal odczu­wal­ne są tu inten­syw­ne radia­cje geo­man­tycz­ne. Oso­bom, któ­re chcia­ły­by zagłę­bić się w medy­ta­cję, otwo­rzyć na sub­tel­ne wibra­cje, war­to pole­cić kil­ka tutej­szych miejsc mocy.

PRZECZYTAJ TAKŻE

LADODEJA 2026 – SŁOWIAŃSKI FESTIWAL MOCY

Kiedy ósemka traci pion: rzecz o nieskończoności

W cen­trum, nie­da­le­ko por­tu, jest ago­ra, ośro­dek życia publicz­ne­go w cza­sach hel­le­ni­stycz­nych i rzym­skich, wte­dy jed­na z naj­więk­szych. Są tu pozo­sta­ło­ści wie­lu budow­li, kolum­ny, a nawet frag­men­ty mozaik i deko­ra­cji rzeź­biar­skich. Sta­ro­żyt­ne ruiny wyglą­da­ją na nie­upo­rząd­ko­wa­ne, ale może w tym tkwi ich urok. Ich teren zwa­ny jest Wschod­nią Stre­fą Arche­olo­gicz­ną. Czas i trzę­sie­nia zie­mi, m.in. to w 1933 r., doko­na­ły tu swo­je­go dzieła.

Z punk­tu widze­nia geo­man­cji istot­ne są pozo­sta­ło­ści świą­ty­ni Afro­dy­ty (pro­mie­nio­wa­nia ok. 60 000 jed­no­stek Bovi­sa, domi­nu­ją­ce wibra­cje w zakre­sie wyci­sza­ją­cej bar­wy nie­bie­skiej). W ruinach sank­tu­arium Hera­kle­sa radia­cje są rzę­du 50 000 jed­no­stek Bovi­sa o tej samej barwie.

Spa­ce­ru­jąc po mie­ście, napo­tka­my licz­ne sta­no­wi­ska arche­olo­gicz­ne, dostęp­ne do zwie­dza­nia. Moż­na tam zagłę­bić się w medy­ta­cję, aby odczuć ich sub­tel­ne wibra­cje. Jed­nym z pięk­niej­szych obiek­tów jest Ołtarz Dio­ni­zo­sa – odkry­ta kon­struk­cja w kształ­cie lite­ry n z wej­ściem w kształ­cie pochyl­ni. Dwa zespo­ły ruin poło­żo­ne są w zagłę­bie­niu tere­nu. Po stro­nie zachod­niej kom­plek­su są ener­gie rzę­du 40 000 jed­no­stek Bovi­sa i czę­sto­tli­wo­ści odpo­wia­da­ją­ce oczysz­cza­ją­cej zie­le­ni. Od wscho­du radia­cje w zakre­sie wyci­sza­ją­ce­go błę­ki­tu osią­ga­ją 30 000 we wspo­mnia­nej ska­li. Podob­nej mocy pro­mie­nio­wa­nia poja­wia­ją się w poło­żo­nej w pobli­żu świą­ty­ni Atta­li­dów z dyna­stii Pergamońskiej.