Nawiedzona kamienica w Malborku

Malbork kojarzy się z zamkiem krzyżackim, a zamek z duchami. Jednak malborska topografia grozy wykracza daleko poza średniowieczną budowlę. W grę wchodzą także tutejsze poniemieckie domy, z których niektóre, jak się zdaje, posiadają lokatorów z zaświatów

Znam temat z autop­sji, pra­wie ćwierć wie­ku miesz­ka­łam bowiem w kamie­ni­cy w cen­trum Mal­bor­ka z duchem nie­miec­kie­go żoł­nie­rza w korytarzu.

Pierw­szy raz ujrza­łam go w grud­niu 1985 r., kie­dy moi rodzi­ce zamie­ni­li swo­je komu­nal­ne miesz­ka­nie w Byd­gosz­czy na komu­nal­ne w Mal­bor­ku. Ojciec zamiesz­kał nad Noga­tem, ja z mamą zosta­ły­śmy jesz­cze na sta­rych śmie­ciach.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Kiedy ósemka traci pion: rzecz o nieskończoności

O gnozie dawniej i dziś

Pew­ne­go dnia poje­cha­łam do Mal­bor­ka zała­twić spra­wy urzę­do­we. Nowe lokum rodzi­ców znaj­do­wa­ło się w sece­syj­nym budyn­ku przy uli­cy Kościusz­ki 6, na pierw­szym pię­trze. Pro­wa­dzi­ły doń ogrom­ne drzwi wej­ścio­we z potęż­ną dziu­rą, któ­ra zosta­ła pro­wi­zo­rycz­nie zakry­ta kawał­kiem bla­chy przy­bi­tym do drzwi wiel­ki­mi gwoździami.

Duch w korytarzu

Dwie tablicz­ki z nazwi­ska­mi. Dwa dzwon­ki. Pod jed­nym z nich wisia­ła tab­liczka H. S. Łukaw­scy. Zadzwo­ni­łam. Ojciec otwo­rzył mi drzwi. Weszłam do dłu­gie­go kory­ta­rza, któ­ry po paru metrach zała­my­wał się pod kątem pro­stym i wiódł dalej gdzieś w pra­wo. Rodzi­ce mie­li przy­dział komu­nal­ny na poło­wę tego miesz­ka­nia. Były to dwa duże salo­ny od fron­tu. Do jed­ne­go z nich po woj­nie wsta­wio­no bla­sza­ną kuchen­kę węglo­wą i dopro­wa­dzo­no zim­ną wodę. To była kuchnia.

Więk­szy salon speł­niał funk­cję poko­ju. Zje­dli­śmy kola­cję, poga­da­li­śmy i poło­ży­li­śmy się. Ojciec spał na leżan­ce w kuch­ni, a ja w tym wiel­kim salo­nie na malut­kim tapczaniku.

Czu­łam się dziw­nie. Nie mogłam usnąć. Nie było zasłon ani fira­nek i świa­tło z uli­cy pada­ło wprost do wnę­trza poko­ju. Prze­szka­dza­ły mi też docho­dzą­ce z zewnątrz odgło­sy ruchu ulicz­ne­go. Leża­łam, prze­wra­ca­jąc się z boku na bok. Gdy poczu­łam, że muszę iść do toa­le­ty, któ­ra znaj­do­wa­ła się na kory­ta­rzu, prze­mknę­łam po ciem­ku przez kuch­nię, nie budząc ojca. Wyszłam na zewnątrz, zapa­li­łam świa­tło i odru­cho­wo spoj­rza­łam w prawo.

– O Jezu! A co to? – pomyślałam.

W kącie kory­ta­rza, opie­ra­jąc się o ścia­ny, pod­no­sił się z pod­ło­gi mło­dy, wyso­ki, potęż­ny męż­czy­zna w nie­miec­kim mun­du­rze z cza­sów II woj­ny świa­to­wej. Nie nosił czap­ki. W czo­le miał dziu­rę, z któ­rej obfi­cie sączy­ła się krew, zale­wa­ją­ca mu całą twarz.