Ziemia to statek kosmiczny

O malarstwie kropkowym, energii obrazów, kosmicznych wizjach, duchowej mapie świata oraz tajemnicach ludzkiej wyobraźni, z artystą malarzem Maciejem Jelińskim rozmawia Marek Żelkowski

Pańskie obrazy powstają w technice kropkowej. To autorska metoda, a zarazem nawiązanie do malarstwa Aborygenów australijskich. Co najbardziej fascynuje Pana w tej tradycji i jak doszło do jej odkrycia?

– Kie­dy przy­stę­pu­ję do malo­wa­nia, potrze­bu­ję peł­nej ciszy i samot­no­ści. Wte­dy pra­cow­nia zamie­nia się w moją rakie­tę kosmicz­ną, a ja odla­tu­ję w inny wymiar. W takim sta­nie wszyst­ko, świa­tło, powie­trze, cisza, napeł­nia mnie ener­gią. Cza­sem obok sia­da kot, mój mały ener­ge­tycz­ny towarzysz.

Dla­cze­go krop­ki? Bo są naj­prost­sze i naj­peł­niej­sze. Mogłem malo­wać trój­ką­ta­mi czy kwa­dra­ta­mi, ale nic nie dorów­nu­je sile krop­ki i koła. Cały kosmos jest zbu­do­wa­ny z punk­tów – pla­ne­ty, gwiaz­dy, ato­my. Na naszej pla­ne­cie trud­no o bar­dziej dosko­na­ły kształt.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Targi Ezoteryczne po raz pierwszy w Trójmieście!

Gdy śni się UFO

Nie zaczy­na­łem od kro­pek. To przy­szło stop­nio­wo. Kie­dyś malo­wa­łem zupeł­nie ina­czej. Punk­tem zwrot­nym był obraz ruin zam­ku Sędzi­wo­ja Pału­ki w Szu­bi­nie. Pra­co­wa­łem reali­stycz­nie, detal po deta­lu. Zosta­wi­łem obraz do wyschnię­cia, wysze­dłem, a w poko­ju zosta­ły moje koty. Gdy wró­ci­łem, zoba­czy­łem śla­dy ich łap na mokrej far­bie. Naj­pierw byłem zły, ale po chwi­li zauwa­ży­łem, że te śla­dy nie psu­ją obra­zu – wpro­wa­dza­ją ruch i rytm, jak­by jakąś przy­pad­ko­wą harmonię.

Włą­czy­łem te pla­my do kom­po­zy­cji i obraz stał się żyw­szy. Zro­zu­mia­łem, że może tak wła­śnie mia­ło być. Że w tym wypad­ku była jakaś logi­ka. Że te nie­po­zor­ne śla­dy są nośni­ka­mi ener­gii. Dopie­ro lata póź­niej zoba­czy­łem, że to była zapo­wiedź moje­go nowe­go sty­lu. Od tych kocich śla­dów zaczę­ła się moja dro­ga do krop­ki – od cha­osu, któ­ry oka­zał się począt­kiem porząd­ku. Przy­pad­ków nie ma.

A kiedy połączył Pan swoją kocią historię z odkryciem, że podobne malarstwo istnieje na drugim końcu świata — w tradycji Aborygenów australijskich?

– W Szu­bi­nie dzia­ła od lat gru­pa pla­stycz­na Pla­mas, z któ­rą jestem zwią­za­ny, byłem nawet jej pre­ze­sem. Mój zna­jo­my, Andrzej Jan­czew­ski, wyemi­gro­wał w sta­nie wojen­nym do Austra­lii, a inny kole­ga aktyw­ny w gru­pie Pla­mas, Grze­gorz Ple­szyń­ski, utrzy­my­wał z nim kon­takt. Po latach Andrzej przy­je­chał z Syd­ney z wizy­tą i przy­wiózł ze sobą kil­ka obra­zów aborygeńskich.

Pamię­tam, że pod­czas spo­tka­nia Andrzej roz­wi­nął te płót­na, a ja po pro­stu zamar­łem. Zoba­czy­łem krop­ki, ryt­my, ukła­dy barw – coś bar­dzo podob­ne­go do tego, co sam już wcze­śniej robi­łem. Ktoś z obec­nych powie­dział wte­dy: Zobacz­cie, to prze­cież wyglą­da jak obra­zy Jeliń­skie­go! I tak fak­tycz­nie było. Mia­łem wra­że­nie, że ktoś inny prze­ma­wia moim języ­kiem. A bio­rąc pod uwa­gę tra­dy­cję, to ja nie­świa­do­mie prze­ma­wia­łem języ­kiem Aborygenów.