Przeczucie śmierci

Osoby, które czeka wielka przeprowadzka często czują, a nawet wiedzą wcześniej, że to już . Jakby w ich głowie nagle otwierała się jakaś klapka, która umożliwia dostęp do szczególnej wiedzy. Jakby korzystała ze specjalnego kodu do zaszyfrowanego zamka w tej ostatniej, nieporównywalnej z niczym chwili. Dlaczego ludzie ci są spokojni i zachowują się tak, jakby w pewien sposób czekali na tę chwilę? Wszak śmierć pozostaje tematem tabu a jeśli już oczekiwać standardowej reakcji na nią, powinien to być strach… Oto historia, jaką podzieliła się pewna ciepła i uśmiechnięta pani: – Kiedy mój dziadek miał wylew, leżał w szpitalu nieprzytomny, ale momentami odzyskiwał świadomość. W tym czasie jego najmłodsza córka była w ciąży. Przyszła do niego, gdy czuwały przy nim moja babcia, moja mama i jeszcze jedna siostra. Na chwilę odzyskał wtedy przytomność, pogłaskał ją po brzuchu, mówiąc tylko do niej, żeby już szła do domu. W momencie, kiedy ciocia wyszła ze szpitala i znajdowała się już na dworze, rozległ się krzyk mamy i babci, bo dziadek zmarł. Nie chciał, aby córka była przy tym, jak umrze. Żeby to oglądała, bo wiedział, że jest w ciąży i pragnął do końca ją chronić. Zawsze opiekował się nami wszystkimi. Ciocią, w tym szczególnym stanie, też chciał się zaopiekować, bo mogłoby to być dla niej bardzo ciężkie przeżycie, które odbiłoby się na zdrowiu dziecka. W opowieści innej pani również pojawia się kwestia komunikatu mówiącego o rzeczach, które dopiero miały się wydarzyć: – Moja babcia zmarła w Dzień Zakochanych, w szpitalu. To było 11 miesięcy po tym, jak odszedł dziadek. Dzień wcześniej, kiedy babcia jeszcze żyła, jej sąsiadka miała sen, że przychodzi do niej babcia i mówi: „Słuchaj, kupili mi za dużą trumnę!” I właściwie sen na tym się kończył. Następnego dnia rano babcia zmarła. Ponieważ za wszelką cenę chcieliśmy uniknąć ingerencji firm pogrzebowych, panie pielęgniarki pomogły nam chwilę dłużej przetrzymać ciało w szpitalu. W tym czasie moi rodzice musieli pozałatwiać formalności, zdobyć ubranie, no i trumnę. Mieli na to może tylko dwie, trzy godziny plus przejazdy na odległość kilkudziesięciu kilometrów w tę i z powrotem. No i faktycznie kupili za dużą trumnę. Przecież niemożliwy jest aż taki zbieg okoliczności, aby sąsiadka, która mieszkała kilkadziesiąt kilometrów od szpitala wiedziała, że następnego dnia bliska nam osoba umrze, a członkowie rodziny kupią za dużą trumnę. Okoliczności pozyskiwania podobnych opowieści bywają niejednokrotnie tak zaskakujące, jak i same historie. Zdarza mi się zagadywać całkiem obce osoby, np. czekając w środku nocy w klinice na badania. Atmosfera przed rozmową potrafi być nieco drętwa (wiadomo, jak to bywa wśród obcych sobie), lecz po odpowiedniej inicjacji tematu ludzie się otwierają. Wtedy też niespodziewanie pojawiają się proste a zarazem niezwykłe opowieści, takie jak ta. – Mój wujek był bardzo fajnym człowiekiem, o otwartym umyśle. Lubiłem spędzać z nim czas, bo w jego towarzystwie nauczyłem się wielu ciekawych rzeczy, a poza tym miał tak przyjemną osobowość, że te chwile wspominam wyjątkowo dobrze. Któregoś razu, gdy siedzieliśmy sobie, pijąc piwo i rozmawiając o różnych rzeczach, powiedział, że przyśniła mu się jego nieżyjąca od kilku lat mama, która powiedziała, że niedługo po niego przyjdzie. Pamiętam, że nastąpiła chwila konsternacji. Ale zaraz potem, by rozładować atmosferę, wujek sam zaczął z tego żartować, bo już taki był, że miał wesołe nastawienie do życia. A dwa tygodnie później nie żył. Sceptycy przytoczą zapewne wykutą na blachę śpiewkę, że takie historie wymyślane są przez ludzi, którzy wierzą w paranormalne bajki . No nie, drodzy państwo, wtopka na całej długości! Ci, co przeczuwają, że to już ich czas, są tak różni, jak paleta barw! O innym przedwczesnym znaku opowiedziała mi podekscytowana świeżymi wydarzeniami pani, która swoje doświadczenia opisała nieco poetyckim językiem: – Ta historia wydarzyła się na początku grudnia 2017 r. Naszła mnie wtedy myśl, która nie chciała opuścić na krok. Tkwiła w głowie już dni kilka i wywołała nagły dreszcz, który przeniknął całe ciało. Była to myśl, że w tym roku moja rodzina świąt mieć nie będzie. Czułam, że mama odejdzie; już w lipcu, gdy od niej wyjeżdżałam, stwierdziła z przekonaniem, że więcej się nie zobaczymy. Tamtego grudniowego dnia opowiedziałam o tym rodzinie: dzieciom, mężowi, a także mojej pracownicy. Były oczywiście dziwne spojrzenia i słowa, że niedorzeczności opowiadam, ale puściłam je mimo uszu. Czułam i wiedziałam, że to mama daje znaki na polu energetycznym i że niedługo przekonają się o prawdziwości tego odczucia. Kilka dni później mama trafiła do szpitala w bardzo poważnym stanie. Lekarze jednak dawali duże szanse na wyjście z niego. Określili też datę opuszczenia lecznicy, ale ja i tak wiedziałam, że rodzicielka już do domu nie wróci. W czwartek dostałam znak: tuż obok mnie oderwała się z sufitu i spadła jarzeniówka, ale nie raniąc mnie, nie czyniąc żadnej szkody. Jednak wraz z tym wydarzeniem pojawiła się wyraźna myśl: „Dziecko, kup sobie czarne ubrania, bo później nie będzie czasu.” Wtedy wiedziałam na sto procent, że mama odejdzie, dlatego już w weekend kupiłam, co zaplanowałam. No i okazało się, że we wtorek, w południe mama zmarła. Gdybym wtedy nie zrobiła zakupów, jak „podpowiedziała”, później nie miałabym na to czasu, bo szybko musiałam wsiąść w auto i pokonać 2000 km, aby pożegnać ją, zanim została skremowana. Sytuacji oczekiwania doświadczają zarówno ciekawi wiedzy o innym świecie i chętni do rozmów na takie tematy, jak i pragmatycy stąpający po ziemi, którzy nie wierzą i nie uwierzą . Dlaczego więc takie rzeczy się ludziom przydarzają? I jak odbywa się ten swoisty casting , gdy zapada decyzja, że to ta konkretna osoba odczuje otwieranie się Zaświatów i poinformuje o tym bliskich? Na te pytania mogliby odpowiedzieć chyba tylko sami umierający. Acz zapewne nie każda osoba, z różnych powodów, może lub chce dzielić się z kimkolwiek taką wiedzą. Oto kolejna niezwykła i bardzo ciepła opowieść, którą nagrałem dla potrzeb mojej audycji Ukryta Rzeczywistość : – Ta historia jest związana z moją babcią, z jej ostatnimi chwilami. My przy babci dużo czuwaliśmy, pomagaliśmy jej, szczególnie, gdy leżała w szpitalu, tuż przed śmiercią. W tamtym momencie byli z nią moja mama i tata. Babcia chyba nie chciała, by widzieli, jak umiera, więc powiedziała, że koniecznie musi zjeść landrynkę. Ponieważ działo się to w szpitalu, a babcia była na diecie, więc jedno z nich poszło do lekarza zapytać, czy można tę landrynkę podać, a drugie udało się do sklepu, by te cukierki zakupić. Gdy wrócili – babcia już nie żyła. Z tego, co mówili lekarze, ponoć położyła się na łóżku, uśmiechnęła i… odeszła. Z kolei mój przyjaciel opowiedział mi kiedyś, jak jego tata tuż przed śmiercią wziął smycz i powiedział: – To ja jeszcze tylko wyprowadzę psa... Po półgodzinnym spacerze wszedł do domu, rozejrzał się i położył na łóżku. Kilkanaście minut potem był już po drugiej stronie . Jednak komunikaty o tym, że coś się dzieje , pojawiają się nie tylko w jednoznacznym zachowaniu. Informacja o zmianach może przejawić się na przykład w formie prośby o nietypowe rzeczy. Ktoś nagle kupuje dla siebie coś niecodziennego, jakby chciał spełnić swoje marzenie albo robi coś, czego nigdy wcześniej nie próbował. Oczywiście nie musi to być oznaką zbliżającego się końca. Do takiej oceny potrzebna jest umiejętność wyczuwania, odczytywania zachowań, obserwowania – słowem: ludzka czujność, wrażliwość i otwartość. Kiedy więc zbliża się ten czas , wtedy się po prostu wie i już. [caption id="attachment_10761" align="aligncenter" width="848"] Interesującym acz rzadko opisywanym zjawiskiem jest tzw. śmierć współdzielona, tj. sytuacja, gdy osoby czuwające przy łóżku umierającego dzielą z nim doświadczenie przejścia na „drugą stronę” (patrz: „Śmierć współdzielona: gdy żywi widzą Zaświaty”, NŚ 11/2016). Ryc. E. Munch, Na łożu śmierci (1893), domena publiczna[/caption] Sam doświadczyłem takiego odczucia (przynajmniej tak mi się zdaje), gdy byłem jeszcze szkrabem, w podstawówce. Mój dziadek leżał w domu w ciężkim stanie, na skraju życia. Nie wiadomo było, co się stanie w ciągu godziny. Gdy nadeszła noc, pamiętam, że modliłem się, aby już nie cierpiał. No i gdy nagle zbudziłem się w środku nocy, od razu odczułem, że... no właśnie, dziadek już nie cierpi. Jak się okazało, parę minut wcześniej zmarł. Ta świadomość oczekiwania chwili przejścia zmienia się niekiedy w chwilowy stan, w którym danej osobie udaje się poznać Absolut i stamtąd wrócić – czasem samoistnie, a czasem w wyniku reanimacji. Przez tych kilka chwil ktoś dostaje możliwość wglądu we Wszechwiedzę. Opisuje wówczas ten czas, jako coś pięknego, czego nie potrafi ogarnąć ludzkim postrzeganiem, ani wyrazić słowem. Później, po powrocie do ciała pozostaje wyłącznie świadomość, że dotknęło się całej wiedzy Kosmosu. Nic dziwnego, że żadna z osób doświadczających tego nieziemskiego stanu oddzielenia materii od ducha, nie chce wracać do nijakiego, w takim porównaniu, życia. Stan taki jest nazywany NDE ( near-death experience ) – czyli doświadczeniem z pogranicza śmierci, a popularnie śmiercią kliniczną . Tego rodzaju informację zawiera opowieść pewnej pani, której dziadek znalazł się już właśnie na granicy . – Myśmy dziadka w pewnym momencie reanimowali, bo pogotowie jeszcze nie dojechało. Cuciliśmy go też w różny sposób, a on – czuliśmy to – już chciał odejść. W końcu mojej mamie udało się go obudzić. I wtedy dziadek, pamiętam jak dziś, otworzył oczy i wpatrując się w nią powiedział: – “Dlaczego mnie stamtąd zabrałaś? Tam jest tak pięknie”. – Pamiętam jego oczy, gdy to mówił. One były pełne czegoś takiego, że wciąż mam ciarki na plecach, jak to wspominam. Uczmy się pozytywnie odczuwać drugiego człowieka, słuchajmy i obserwujmy, bo każdy może mieć interesującą historię do opowiedzenia, choć nie każdy potrafi ją właściwie przekazać. Czasem ktoś tego nie chce lub boi się, a czasem nie widzi sensu albo potrzeby. Gdy więc rzecz tyczy się tak intymnych doznań, wewnętrzne nastawienie jeszcze bardziej się potęguje. Dlatego jeśli ktoś zdecyduje się nagle podzielić z nami tego typu treścią, okażmy zrozumienie i możliwie cierpliwie wysłuchajmy. Na pewno takim zachowaniem sprawimy komuś przyjemność. A może okazać się, że staniemy się odbiorcą ostatnich, ergo najważniejszych słów tej osoby.

Przeczucie śmierci

NŚ 11/2022

Duchy nie są bezczynne

Eckhart Tolle

Less Hoduń

W numerze

Nieznany Świat 08/2026 (428)

Nieznany Świat 07/2026 (427)

Audiobook - Instrukcje Przebudzenia t. II (cz.8)

Najnowsze komentarze

Witamy z powrotem!

Załóż nowe konto!

Zresetuj swoje hasło

Not enough quota to unlock this post

Czy na pewno chcesz anulować subskrypcję?

Kolejka

Przeczucie śmierci

NŚ 11/2022

PRZECZYTAJ TAKŻE

Duchy nie są bezczynne

Eckhart Tolle

Dalsza treść jest płatna

Czytaj bez ograniczeń

Less Hoduń

W numerze

Nieznany Świat 08/2026 (428)

Nieznany Świat 07/2026 (427)

Audiobook - Instrukcje Przebudzenia t. II (cz.8)

Najnowsze komentarze

Witamy z powrotem!

Załóż nowe konto!

Zresetuj swoje hasło

Not enough quota to unlock this post

Czy na pewno chcesz anulować subskrypcję?

Kolejka