Tajemnice Domu na Nabrzeżu

Nad rzeką Moskwą w stolicy Rosji stoi olbrzymi kompleks mieszkalny, który otacza aura grozy oraz tajemnicy. Wielu jego mieszkańców zostało aresztowanych i rozstrzelanych na rozkaz Józefa Stalina. Straszą tam podobno duchy ofiar komunistycznych represji i zdarzają się niewyjaśnione zjawiska paranormalne. Jest to jeden z najsłynniejszych nawiedzonych budynków w całej Federacji Rosyjskiej

Jego współ­cze­śni miesz­kań­cy narze­ka­ją na przy­gnia­ta­ją­cą i mrocz­ną atmos­fe­rę. Opo­wia­da­ją o dziw­nych dźwię­kach, któ­re dobie­ga­ją nie wia­do­mo skąd. Sły­szą nie­raz jakieś tajem­ni­cze kro­ki, skrzy­pie­nie drzwi, płacz, szep­ty i krzy­ki, widzą pół­prze­zro­czy­ste, mgli­ste syl­wet­ki, maja­czą­ce gdzieś w kory­ta­rzach. Powia­da­ją, że w tym domu same zatrzy­mu­ją się zega­ry, win­dy same jeż­dżą, i nie wia­do­mo skąd roz­le­ga się muzy­ka, prze­waż­nie sta­re szla­gie­ry z lat 30. XX w. Kie­dyś jed­ną z loka­to­rek prze­śla­do­wał polter­ge­ist. Gdy zba­da­no dzie­je jej miesz­ka­nia, oka­za­ło się, że w cza­sach sta­li­now­skich roz­strze­la­no wszyst­kich miesz­kań­ców tego loka­lu. Być może poku­tu­ją tam ich dusze?

Idealne miejsce do życia?

Cho­dzi o Dom na Nabrze­żu przy ul. Sie­ra­fi­mo­wi­cza 2, na Wyspie Błot­nej na rze­ce Moskwie. Stoi on naprze­ciw­ko Krem­la. Jest to olbrzy­mi, wie­lo­pię­tro­wy kom­pleks miesz­kal­ny zbu­do­wa­ny spe­cjal­nie dla bol­sze­wic­kiej eli­ty w latach 1927–1933, według pro­jek­tu Bory­sa Jofa­na, ulu­bio­ne­go archi­tek­ta Sta­li­na.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Od baranka po zajączka

Kraj Upadłych Aniołów

Całość wraz z wewnętrz­ny­mi podwó­rza­mi zaj­mu­je powierzch­nię oko­ło 3,3 ha. Do poło­wy lat 50. XX w. był to naj­wyż­szy budy­nek miesz­kal­ny w Moskwie. Skła­da się z ośmiu czę­ści o róż­nej licz­bie pię­ter (od 8 do 10), jest tam 25 kla­tek scho­do­wych i 505 miesz­kań róż­nej wiel­ko­ści. Zgod­nie z uto­pij­nym pomy­słem bol­sze­wi­ków budy­nek ten miał być ide­al­nym, wzor­co­wym miej­scem do miesz­ka­nia w całym ZSRR.

Miesz­kań­cy Moskwy wie­dzie­li jed­nak od wie­ków, że nie jest to dobre miej­sce do życia. W daw­nych cza­sach ta oko­li­ca była uwa­ża­na za prze­klę­tą. Budzi­ła strach i gro­zę. Wie­rzo­no, że moż­na tam spo­tkać róż­ne duchy i demo­ny. Nie­gdyś było to miej­sce kaź­ni pospo­li­tych prze­stęp­ców i roz­bój­ni­ków. Za cara Iwa­na Groź­ne­go wła­śnie tam stał dom przy­wód­cy oprycz­ni­ków (car­skiej gwar­dii, pier­wo­wzo­ru poli­cji poli­tycz­nej) Malu­ty Sku­ra­to­wa, któ­re­go pseu­do­nim wziął się stąd, że bar­dzo lubił obdzie­rać ludzi ze skó­ry. W piw­ni­cach jego sie­dzi­by znaj­do­wa­ły się pomiesz­cze­nia dla więź­niów oraz izby tor­tur. Powia­da­ją, że w tym miej­scu od wie­ków uka­zy­wa­ły się duchy zamę­czo­nych przez nie­go ludzi, a tak­że zja­wa same­go Malu­ty, któ­ry wpraw­dzie zgi­nął w cza­sie woj­ny w Inf­lan­tach, ale podob­no powra­ca na miej­sce swo­ich zbrodni.

Legen­da miej­ska mówi, że do budo­wy fun­da­men­tów tego domu uży­to płyt nagrob­nych ze znaj­du­ją­ce­go się w pobli­żu cmen­ta­rza przy cer­kwi świę­te­go Miko­ła­ja Cudo­twór­cy i że to też ma wpływ na panu­ją­cą tam aurę gro­zy. Cały kom­pleks zasie­dlo­no w począt­kach lat 30. XX w. Z począt­ku zamiesz­ka­li tam wyso­cy urzęd­ni­cy cywil­ni i woj­sko­wi oraz człon­ko­wie par­tii, zasłu­że­ni wete­ra­ni woj­ny domo­wej, a tak­że gwiaz­dy lite­ra­tu­ry, teatru, kina czy estra­dy. Sta­ło się tak dla­te­go, że po rewo­lu­cji paź­dzier­ni­ko­wej wła­dze ZSRR prze­nio­sły sto­li­cę kra­ju z Pio­tro­gro­du do Moskwy. Prze­pro­wa­dzi­ła się tu tak­że eli­ta wła­dzy, potrze­bu­ją­ca luk­su­so­wych miesz­kań. A loka­le w tym budyn­ku zapro­jek­to­wa­no ogrom­ne, z wyso­ki­mi sufi­ta­mi, gip­so­wy­mi stiu­ka­mi oraz dębo­wy­mi par­kie­ta­mi. Było tam cen­tral­ne ogrze­wa­nie, zim­na i cie­pła woda, gaz, elek­trycz­ność, tele­fo­ny, trzy rodza­je wind, a tak­że łazien­ki (z okna­mi!). Budy­nek funk­cjo­no­wał na zasa­dzie hote­lu, gdyż loka­to­rzy otrzy­my­wa­li całe wypo­sa­że­nie miesz­kań, łącz­nie z poście­lą, ręcz­ni­ka­mi i nakry­cia­mi sto­ło­wy­mi. Bar­dziej zasłu­żo­nym miesz­kań­com przy­dzie­la­no rów­nież słu­żą­cą, będą­cą na eta­cie NKWD, któ­ra dono­si­ła na swo­ich chle­bo­daw­ców. W kom­plek­sie znaj­do­wa­ły się pocz­ta, przy­chod­nia lekar­ska, biblio­te­ka, żło­bek, przed­szko­le, pral­nia, sto­łów­ka, sklep, kort teni­so­wy, kasa oszczęd­no­ścio­wa i kinoteatr.