Czas, który wyparował

Na poboczu czaiło się coś, co zdawało się nie pochodzić z tego świata. Remigiusz Kolasa do dziś nie potrafi zinterpretować tego, z czym zetknął się pewnej styczniowej nocy. Jedno wie (niemal) na pewno: to nie mieściło się w znanym porządku świata

To mia­ła być zwy­kła zimo­wa prze­jażdż­ka. Mała przy­słu­ga dla przy­ja­cie­la, a potem wie­czor­ny powrót tą samą dro­gą przez spo­koj­ne, ciem­ne wsie pół­noc­nej Wiel­ko­pol­ski. Żad­nych zna­ków na Nie­bie ani Zie­mi, że sta­nie się coś nie­zwy­kłe­go. A jed­nak tam­te­go stycz­nio­we­go wie­czo­ru wyda­rzy­ło się coś, co nie tyl­ko zakłó­ci­ło spo­koj­ny rytm począt­ku week­en­du, lecz tak­że na zawsze odmie­ni­ło spo­sób, w jaki Remi­giusz Kola­sa postrze­ga świat.

Utracony czas

Był pią­tek, 20 stycz­nia 2023 r., oko­ło 19.00. Kola­sa, infor­ma­tyk, wśród zna­jo­mych i przy­ja­ciół zna­ny z racjo­nal­ne­go podej­ścia do życia, odbie­ra tele­fon od kole­gi – potrzeb­na pod­wóz­ka z Piły do Trzcian­ki. Nic wiel­kie­go, drob­na przy­słu­ga. Tra­sa zna­na, auto spraw­ne, gło­wa wol­na od stresu.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Czarna legenda pomorskich masonów (cz. 1)

Podróżnicy. Strażnicy rodzinnych tradycji. Arkady Radosław i Marek Fiedlerowie

To się nie powin­no wyda­rzyć. Ale się wyda­rzy­ło – wspo­mi­na. Roz­ma­wia­my w miej­scu, gdzie jego histo­ria się zaczę­ła – leśny par­king – w tle malow­ni­cze jezio­ro Stob­no i szum samo­cho­dów mkną­cych pobli­ską szosą.

– Zawio­złem Mać­ka na miej­sce. Poże­gna­li­śmy się. Zanim wyje­cha­łem z Trzcian­ki w dro­gę powrot­ną, dałem znać żonie, że będę w domu za oko­ło czter­dzie­stu minut. Marzy­ła mi się cie­pła kola­cja, a tyle cza­su trze­ba, aby poko­nać tę tra­sę bez wci­ska­nia peda­łu gazu w pod­ło­gę. I tu mała retro­spek­cja. Kie­dy wio­złem kole­gę i dojeż­dża­li­śmy do miej­sco­wo­ści Stob­no, mija­jąc po pra­wej jezio­ro o tej samej nazwie, poczu­łem dziw­ny nie­po­kój, mia­łem wra­że­nie, że mrok na zewnątrz jest inny niż zwy­kle. Ale umów­my się, więk­szość z nas nie prze­ję­ła­by się takim spo­strze­że­niem. Ja wytłu­ma­czy­łem to sobie moją wadą wzro­ku i sku­pi­łem się na jeździe.

A być może była to zapo­wiedź wyda­rzeń, któ­re nastą­pi­ły kil­ka­dzie­siąt minut póź­niej...

Śnie­gu nie było, a o tej porze roku w oko­li­cach godzi­ny 20.00 jest już napraw­dę bar­dzo ciem­no. Miną­łem wio­skę Stob­no i zbli­ża­łem się do jezio­ra. I wte­dy… Poja­wi­ła się nie­spo­dzie­wa­nie taka… dziw­na sub­stan­cja. Począt­ko­wo myśla­łem, że to czar­na mgła, ale to było gęst­sze… jak­by orga­nicz­ne. Cza­sa­mi uży­wam fil­mo­we­go okre­śle­nia czar­ny blob. Ale to też nie odda­je w peł­ni isto­ty zja­wi­ska. Zoba­czy­łem ją po pra­wej stro­nie, mniej wię­cej metr – pół­to­ra metra od maski samo­cho­du. Na począt­ku to wyglą­da­ło… jak bak­te­ria. Wiel­ka, gigan­tycz­na bak­te­ria. Poja­wi­ło się dokład­nie na wyso­ko­ści przed­niej szy­by, po stro­nie pasa­że­ra. Co cie­ka­we – nie­za­leż­nie od tego, czy przy­spie­sza­łem, czy zwal­nia­łem – to coś w ogó­le nie zmie­nia­ło swo­jej pozy­cji wzglę­dem auta. Jak­by było zamo­co­wa­ne na wysię­gni­ku, dosłow­nie w nie­wi­dzial­ny spo­sób „przy­spa­wa­ne” do samo­cho­du. Nie mogłem uwie­rzyć, ale widzia­łem to bar­dzo wyraź­nie. Był wie­czór, ciem­no – tło sta­no­wił las, nie­mal cał­ko­wi­cie czar­ny. Ale to coś… ta sub­stan­cja… była czar­niej­sza niż ta czerń za oknem samo­cho­du. To trud­ne do opi­sa­nia, ale sły­sza­łem już wcze­śniej, że ludzie, któ­rzy prze­ży­li coś dziw­ne­go, opi­sy­wa­li to dokład­nie tak samo. Owa czerń była głęb­sza, bar­dziej inten­syw­na – coś, co trze­ba zoba­czyć, żeby zro­zu­mieć. Jecha­łem dalej, a to cały czas „trzy­ma­ło się” na tej samej wyso­ko­ści. To, co opi­su­ję, trwa­ło kil­ka sekund. Jak póź­niej usta­li­łem, prze­je­cha­łem w tym cza­sie może 500 m, ale dla mnie to była cała wiecz­ność. W pew­nym momen­cie zwol­ni­łem, żeby spraw­dzić, czy coś się zmie­ni – ale nie, ta „rzecz” wciąż pozo­sta­wa­ła w tej samej pozy­cji. W pew­nej chwi­li zaczę­ła się prze­kształ­cać, roz­ra­sta­ła się bły­ska­wicz­nie. Z tej „bak­te­rii” zaczę­ły wyra­stać jak­by odnó­ża, roz­cho­dzi­ły się w róż­nych kie­run­kach. To coś powięk­sza­ło się, przy­bie­ra­jąc roz­mia­ry, któ­re zaczę­ły mnie nie­po­ko­ić. A potem sta­ło się coś… Nagle, bez ostrze­że­nia owa sub­stan­cja „prze­la­ła się” przez przed­nią szy­bę, cho­ciaż szy­ba była na swo­im miej­scu! Prze­sta­łem widzieć fotel pasa­że­ra. Ser­ce wali­ło jak sza­lo­ne… I nagle wszyst­ko zniknęło.

Remi­giusz Kola­sa zno­wu widział szpa­ler drzew. Samo­chód sunął spo­koj­nym tem­pem przez mrok. W gło­wie kie­row­cy tłu­kła się jed­na myśl: Co to było? A jed­nak naj­dziw­niej­sze mia­ło dopie­ro nastąpić.

Dopie­ro po prze­je­cha­niu kil­ku­set metrów zorien­to­wa­łem się, że… jadę przez miej­sca, przez któ­re wcze­śniej już jecha­łem! Cof­nę­ło mnie?! Dosłow­nie! Coś mnie prze­nio­sło. I kie­dy to póź­niej mie­rzy­łem, oka­za­ło się, że „wró­ci­łem” ponad trzy kilo­me­try w stro­nę Trzcian­ki, z któ­rej jecha­łem. Odci­nek dro­gi, któ­ry poko­ny­wa­łem po raz dru­gi, nie pro­wa­dził wyłącz­nie przez las! Gdy­by tak było, może uwie­rzył­bym, że mój umysł spła­tał mi figla wpro­wa­dzo­ny w błąd mono­to­nią wido­ku za szy­bą. Tym­cza­sem raz jesz­cze mija­łem ten sam kościół w Stob­nie, sklep… A potem znów zna­la­złem się przy jeziorze!

Dla Remi­giu­sza upły­nę­ły minu­ty. Osta­tecz­nie prze­je­cha­nie autem trzech kilo­me­trów nie trwa dłu­go. Bar­dzo szyb­ko oka­za­ło się jed­nak, że czas jest poję­ciem względ­nym, a zda­rza się, iż potra­fi się po pro­stu zgubić.

W pew­nym momen­cie zadzwo­ni­ła zanie­po­ko­jo­na żona. Zapy­ta­ła, co się dzie­je? Cho­ciaż byłem pod­eks­cy­to­wa­ny tym, co wła­śnie prze­ży­łem, odpo­wie­dzia­łem spo­koj­nie, że prze­cież jadę. I wte­dy padło pyta­nie, któ­re uświa­do­mi­ło mi, że zgu­bi­łem gdzieś 40 minut życia! „Skąd ty jedziesz? Z Pozna­nia?”. Oka­za­ło się, że tra­sę z Trzcian­ki do Piły poko­na­łem w cza­sie dwu­krot­nie dłuż­szym niż zazwyczaj.