EMPATIA. Echa wielkiej Medytacji NŚ 2025

Zajrzyjmy do kolejnych relacji z WM NŚ 2025. Widać w nich, jak bardzo słowo EMPATIA przemawia do serc osób otwartych i wrażliwych. To one połączyły się w grudniowej medytacji, doświadczając wielkiej siły, jaką jest energia miłości i wspólnoty.

Paweł Byczuk, zapra­sza­jąc Czy­tel­ni­ków NŚ do wzię­cia udzia­łu w tym wyda­rze­niu, zachę­cał do zbu­do­wa­nia Węzła Empa­tycznego – rezo­na­to­ra, emi­tu­ją­ce­go fale świa­do­mo­ści pozwa­la­ją­ce dostro­ić się do czę­sto­tli­wo­ści EMPATII, a tym samym do otwar­cia serc na komu­ni­ka­cję, zro­zu­mie­nie i akcep­ta­cję. Jak jest to dziś istot­ne – w obli­czu wojen roz­le­wa­ją­cych się coraz więk­szą falą po świe­cie i pły­ną­ce­go z nich cier­pie­nia – widzi­my wszys­cy. Jed­nak, według Paw­ła zmia­na w świe­cie widzial­nym nie nastą­pi, jeśli wcze­śniej nie zaist­nie­je w spo­so­bie myśle­nia i odczu­wa­nia pod jego powierzch­nią – czy­li w nas samych.

Redak­cja

PRZECZYTAJ TAKŻE

Budda (cz. 1)

EMPATIA. Echa wielkiej Medytacji NŚ 2025

Spotkanie z Sai Babą

Pięk­ny wpro­wa­dza­ją­cy do medy­ta­cji wstęp Paw­ła Byczu­ka jesz­cze raz uzmy­sło­wił mi, że nawet jeden czło­wiek z wiel­ką empa­tią może porwać tłu­my do wspól­ne­go dzieła.

Kie­dy dotar­ły do mnie odgło­sy morza, natych­miast zna­la­złam się na pla­ży w Koło­brze­gu, gdzie byłam daw­no temu. Wró­ci­ły do mnie wspo­mnie­nia zachwy­tu nad tam­tej­szym kra­jo­bra­zem. Szłam pla­żą, czu­łam cie­pło i przy­jem­ny dotyk pia­sku pod sto­pa­mi. Fale wdzie­ra­ły się na brzeg, zacie­ra­jąc nasze śla­dy. Piszę nasze, gdyż dale­ko za mną widzia­łam wie­le medy­tu­ją­cych osób. Kie­dy poło­ży­łam się na pia­sku i roz­po­star­łam ramio­na, poczu­łam jed­ność z miej­scem i Ziemią.

Jakież było moje zdu­mie­nie, gdy jako mój opie­kun poja­wił się guru Sai Baba. Usiadł z tyłu za moją gło­wą i uśmie­cha­jąc się, odpo­wie­dział na moje zdu­mie­nie (jak­by czy­ta­jąc w moich myślach): – Jestem, gdyż będzie to medy­ta­cja o bar­dzo ważnym zna­cze­niu dla Zie­mi… Jego czar­na czu­pry­na i poma­rań­czo­wy strój pozwo­li­ły mi go roz­po­znać, cho­ciaż nigdy wcze­śniej nie inte­re­so­wa­łam się tą posta­cią. – Musia­łem tu przy­być – powie­dział. Nie mia­łam cza­su zasta­na­wiać się nad jego sło­wa­mi, gdyż głos pro­wa­dzą­ce­go medy­ta­cję porwał mnie w stro­nę słoń­ca. Pla­ża zaja­śnia­ła od pro­mie­ni bie­gną­cych z medy­tu­ją­cych serc.

W pew­nym momen­cie utwo­rzy­ły one jak­by pira­mi­dę z wiel­ką kulą świa­tła na szczy­cie. Kie­dy zna­la­złam się w środ­ku tej kuli, nie od razu roz­po­zna­łam punk­cik, któ­ry migo­tał w niej wie­lo­barw­ny­mi kolo­ra­mi. Gdy oka­zał się on Zie­mią, ser­ce zabi­ło mi moc­niej. Im dłu­żej sku­pia­łam się na naszej pla­ne­cie, tym więk­sze przy­bie­ra­ła roz­mia­ry, migo­cząc na zewnątrz mgieł­ką kolo­ru indy­go. A kie­dy to ja sta­łam się mgieł­ką i Zie­mia przy­bra­ła natu­ral­ny kształt, pomy­śla­łam: CZY ZIEMIA MOŻE SIĘ ŚMIAĆ? Leciut­kie drga­nia naszej pla­ne­ty, drze­wa, tra­wy, góry i doli­ny – wszyst­ko wyda­wa­ło się cie­szyć, wyda­jąc dźwię­ki rado­ści. Mój zachwyt nad cudem reak­cji Zie­mi był jed­no­cze­śnie wyja­śnie­niem, dla­cze­go w tej medy­ta­cji poja­wił się Sai Baba. Pla­ne­ta potrze­bo­wa­ła tysią­ca serc i rąk ludz­kich, aby ją zasi­lić miłością.

Zoba­czy­łam isto­ty ubra­ne w bia­łe kom­bi­ne­zo­ny prze­wra­ca­ją­ce się jak­by z powo­du podmu­chu sil­ne­go wia­tru. Zasła­nia­ły oczy i nie wie­dzia­ły, co się z nimi dzie­je. Ener­gia świa­tła podą­ży­ła w głąb Zie­mi. Prze­szły mnie dresz­cze po ple­cach, kie­dy moim oczom uka­za­ło się olbrzy­mie labo­ra­to­rium z tysią­ca­mi pro­bó­wek, mikro­sko­pów, kom­pu­te­rów oraz nie­zna­nych przy­rzą­dów. Nad dłu­gi­mi sto­ła­mi byli pochy­le­ni labo­ran­ci. Gdy świa­tło dosię­gło pro­bó­wek, wszyst­kie zaczę­ły pękać – wyda­jąc odgłos wal­ca jadą­ce­go po szkle. Labo­ran­ci wypro­sto­wa­li się, roz­ło­ży­li ręce, jak­by dopie­ro teraz poj­mu­jąc, co tu robią. Zro­zu­mie­li, że ich umy­sły do tej pory były uwięzione.

Kie­dy wyszłam z kuli świa­tła i znalaz­łam się z powro­tem na pla­ży, poczu­łam się, jak­bym sta­nę­ła na Nowej Zie­mi. Pia­sek miał zło­ci­stą bar­wę, powie­trze pach­nia­ło ozo­nem, woda nio­sła infor­ma­cję o życiu i o Węź­le Empa­tycz­nym powsta­łym pod­czas medy­ta­cji. Zoba­czy­łam ludzi, któ­rzy poja­wi­li się, jak­by wyszli z ukry­cia. Pod­no­si­li do góry ręce i kła­nia­li się Zie­mi, nie­któ­rzy ją cało­wa­li. Roz­le­gał się rado­sny śmiech, a szum liści zda­wał się skła­dać w melo­dię. To była Nowa Zie­mia i rodzą­ca się EMPATIA wśród żyją­cych na naszej pla­ne­cie stwo­rzeń. Poczu­łam jed­ność z przy­ro­dą, ze zwie­rzę­ta­mi, gdyż one pierw­sze ode­bra­ły naszą ener­gię miło­ści. A pozo­sta­li? No cóż, sądzę, że ta medy­ta­cja dotknę­ła nie tyl­ko mnie i pozo­sta­nie z nami, gdyż raz wytwo­rzo­ny Węzeł Ener­ge­tycz­ny nigdy nie zni­ka, trze­ba go tyl­ko wzmacniać.

Dzię­ku­ję loso­wi, że mogłam w niej uczest­ni­czyć. Dzię­ku­ję Redak­cji Nie­znanego Świa­ta za pomysł, a szcze­gól­nie Panu Paw­ło­wi za pro­wa­dze­nie tej prze­pięk­nej, potrzeb­nej medy­ta­cji. Dzię­ku­ję też wszyst­kim uczest­ni­kom, napraw­dę utwo­rzy­li­śmy pięk­ną pira­mi­dę czy­ste­go świa­tła peł­ne­go miło­ści i szla­chet­nych zamiarów.

Maria Kale­niec­ka, Sieniawa

Dwie sceny

Pod­czas medy­ta­cji pod hasłem EMPATIA nie mia­łem jakichś ocze­ki­wań. Wyci­szy­łem myśli ryt­micz­nym dźwię­kiem strun i cier­pli­wie cze­ka­łem. Po kil­ku­na­stu minu­tach poja­wi­ły się w moim umy­śle dwie sceny.