Jak szamani z Tuwy „kamłali” nad Stalingradem

Związek Radziecki oficjalnie był krajem ateistycznym, ale w czasie II wojny światowej, kiedy Niemcy podchodzili już pod Moskwę, władze tego kraju zwróciły się o pomoc do sił nadprzyrodzonych i osób zajmujących się ezoteryką

Powszech­nie twier­dzo­no, że w 1941 r. na roz­kaz Józe­fa Sta­li­na nad sto­li­cą ZSRR lata­ła samo­lo­tem iko­na Mat­ki Bożej Kazań­skiej. Lot­nik trzy razy okrą­żył mia­sto z tym obra­zem, co mia­ło dopo­móc Armii Czer­wo­nej w zwy­cię­stwie nad Niem­ca­mi. Mało kto jed­nak wie o tym, że z pole­ce­nia Sta­li­na nad fron­tem nie­miec­ko-radziec­kim lata­li tak­że samo­lo­ta­mi sza­ma­ni z Tuwy, któ­rzy odpra­wia­li w powie­trzu swo­je magicz­ne obrzę­dy mają­ce spo­wo­do­wać zwy­cię­stwo Sowie­tów nad III Rze­szą.

– Zna­łem jed­ne­go z nich. Widzia­łem go, gdy mia­łem 5 lat. To Tiu­lusz Szo­kar-Cham z miej­sco­wo­ści Erzim (rejon Uług-Chem­ski) – napi­sał na swo­jej stro­nie w VKon­tak­te Каrа-Ооł Dopczun-Ooł, noszą­cy tytuł Naj­wyż­sze­go Sza­ma­na Rosji i Repu­bli­ki Tuwa.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Targi Ezoteryczne po raz pierwszy w Trójmieście!

Gdy śni się UFO

Tuwińscy szamani pokonali płomienie

W 1941 r., kie­dy III Rze­sza napa­dła na Zwią­zek Radziec­ki, Tuwiń­ska Repu­bli­ka Ludo­wa (leżą­ca mię­dzy Sybe­rią a Mon­go­lią) była pań­stwem pod­le­głym ZSRR. W tam­tym cza­sie ofi­cjal­ną reli­gią Tuwiń­ców był bud­dyzm, ale i sza­ma­nizm miał się tam dobrze, mimo okrut­nych prze­śla­do­wań. Po doj­ściu do wła­dzy komu­ni­stów tuwiń­scy sza­ma­ni byli roz­strze­li­wa­ni, depor­to­wa­ni i zamy­ka­ni w łagrach. Palo­no ich doby­tek i magicz­ne atry­bu­ty, zwłasz­cza bęb­ny, by nikt już z nich nie korzy­stał. Ich dzie­ciom nie pozwa­la­no zawie­rać mał­żeństw. Cho­dzi­ło o to, by się nie roz­mna­ża­li, bowiem w tam­tym rejo­nie sza­ma­nizm był tra­dy­cyj­nie prze­ka­zy­wa­ny w rodzi­nach z poko­le­nia na pokolenie.

W 1941 r, po wybu­chu woj­ny mię­dzy III Rze­szą i Związ­kiem Radziec­kim, Tuwiń­ska Repu­bli­ka Ludo­wa jako pierw­sze z państw sojusz­ni­czych ZSRR (choć nie­uzna­wa­ne na are­nie mię­dzy­na­ro­do­wej) i jako pierw­sze pań­stwo na świe­cie, udzie­li­ła wspar­cia Moskwie w wal­ce i wypo­wie­dzia­ła Niem­com woj­nę. Od tej chwi­li odle­gła azja­tyc­ka repu­bli­ka zaczę­ła wspo­ma­gać rząd moskiew­ski. Odda­ła Sowie­tom cały swój zapas zło­ta, wysy­ła­ła zwie­rzę­ta (w tym 50 tys. bojo­wych koni), jedze­nie, futra i sprzęt do wal­ki zimą (sanie, nar­ty itp.). Potom­ko­wie Zło­tej Ordy (utwo­rzo­nej przez Batu-cha­na, wnu­ka Dżyn­gis Cha­na) od poko­leń będą­cy dosko­na­ły­mi wojow­ni­ka­mi, tra­fi­li też na front. Żoł­nie­rzy Wehr­mach­tu podob­no ogar­nia­ło prze­ra­że­nie, kie­dy widzie­li jak dzi­cy ludzie jadą na ich spo­tka­nie na małych, zwin­nych kudła­tych koni­kach, wyma­chu­jąc sza­bla­mi i wyda­jąc dziw­ne, gar­dło­we okrzy­ki. Tuwiń­cy byli też świet­ny­mi snaj­pe­ra­mi, a tak­że zna­ko­mi­ty­mi zwia­dow­ca­mi. Ter­ro­ry­zo­wa­li Niem­ców dniem i nocą. Wie­lu z nich zgi­nę­ło boha­ter­sko w cza­sie woj­ny. Nie bali się śmier­ci. Nie dawa­li się wziąć do nie­wo­li i sami też nie bra­li jeńców.

Jed­nak pomoc finan­so­wa udzie­lo­na ZSRR była olbrzy­mim obcią­że­niem dla Tuwy. Spo­wo­do­wa­ła, że w budże­cie repu­bli­ki zabra­kło pie­nię­dzy na utrzy­ma­nie licz­nych więź­niów w łagrach. Wła­dze obo­zów pyta­ły, co mają zro­bić z tymi ludź­mi, sko­ro nie ma dla nich jedze­nia. Wów­czas ple­num par­tii komu­ni­stycz­nej pod­ję­ło decy­zję, by natych­miast zli­kwi­do­wać wszyst­kich łagier­ni­ków. W tam­tym cza­sie w jed­nym z obo­zów prze­trzy­my­wa­no aż 400 sza­ma­nów. Wkrót­ce zosta­li oni zamknię­ci w drew­nia­nych bara­kach i spa­le­ni żywcem.