Kryszna

Przewodnicy duchowi (cz.1)

Kryszna to pierwszy z nauczycieli, jakich wymienia David R. Hawkins, mówiąc o doskonałych przewodnikach duchowych. Nie twierdzi tego bezpodstawnie, gdyż w swoich poszukiwaniach zajmował się także kalibrowaniem dawnych tekstów religijnych i ludzi, którzy je pisali lub byli ich bohaterami, po to, by przekonać się, gdzie znaleźliby się na jego mapie poziomów świadomości. Szczególnie interesowało go, kto z duchowych przewodników osiągnie rezultat najwyższy, poziom całkowitego oświecenia i doskonałości nieosiągalnej dla większości ludzi

Kim zatem jest Kryszna i skąd znamy tę postać? Celowo nazwałem go nauczycielem, chociaż każdy kto interesuje się religiami Indii wie, że jest on jednym z hinduskich bogów, zaś jego kult w kraju nad Gangesem bardzo się rozpowszechnił. Kult ten najściślej związany jest z gałęzią hinduizmu zwaną wisznuizmem, w której cześć oddaje się bogu Wisznu oraz jego awatarom, czyli wcieleniom. Kryszna to właśnie jeden z nich – w tym przypadku ludzki. Dosłownie imię Kryszna można tłumaczyć jako czarny, lub błękitno-czarny i tak właśnie, jako człowieka o ciemnoniebieskiej skórze, najczęściej przedstawia się go w hinduskiej sztuce sakralnej. Według najnowszych obliczeń religioznawców miał on przyjść na świat w roku 3228 p.n.e. w królewskiej rodzinie w Mathurze jako ósmy syn księżniczki Dewaki i jej męża Wasudewy. Wiódł burzliwe życie, często uciekając lub broniąc się przed krewnymi, którzy przerażeni wypełnieniem się proroctwa o inkarnacji boga w ciele człowieka chcieli go zgładzić. Tak też trafił na dwór Pandawów, z których pochodził książę Ardżuna, bohater jednej z najpiękniejszych ksiąg hinduizmu – Bhagawadgity. Jest to część epickiego poematu Mahabharata, nazywanego piątą Wedą. Czas powstawania Bhagawadgity datuje się na okres między III a II w. p.n.e. Stanowi ona wprawdzie niewielką część Mahabharaty, jednak uważana jest za swoiste kompendium wiedzy o podstawach religii hinduistycznej, gdyż w sposób czytelny i zrozumiały zostały tam przez Krysznę wyłożone jej filozofia i główne założenia.

Według tradycji Bhagawadgita wypowiedziana została pięć tysięcy lat temu, na polu bratobójczej bitwy Kurukszetra, jaką właśnie miały stoczyć spokrewnione ze sobą protoaryjskie klany Kaurawów i Pandawów. Stojącego na czele wojsk Pandawów księcia Ardżunę zaczynają wówczas ogarniać wątpliwości. Widzi po drugiej stronie wielu krewnych i znajomych. Stwierdza, że taka potyczka jest niegodna wojownika. Uważa, że dla tronu i kawałka ziemi nie warto walczyć z bliskimi. Ogarniają go też głębsze refleksje, nagła konkluzja, że zabijanie, szczególnie członków rodziny, jest grzechem. Zwierza się z tych wątpliwości woźnicy swojego rydwanu, którym okazuje się być właśnie Kryszna,