Podróże poza ciałem towarzyszą nam od dawna

Pitagorejczycy z południowej Italii wierzyli w wędrówkę dusz. Posiadali wiedzę, która, jak twierdzili, pozwalała im porozumiewać się ze zmarłymi za pomocą pilnie strzeżonych obrządków. Co istotne, potrafili także odróżniać ducha osoby zmarłej od zjaw osób żyjących. Ich tajemniczość przyciągała ciekawską gawiedź, z czasem jednak zaczęła budzić też niechęć. Gdy stało się jasne, że sekrety myślicieli nie zostaną łatwo odsłonięte, nastroje społeczne radykalnie się zmieniły

Pita­go­rej­czy­cy ścią­gnę­li na sie­bie wro­gość nie tyl­ko ludu, ale i ary­sto­kra­cji, nie tyle samy­mi miste­ria­mi sek­ty filo­zo­fów, co swo­imi zasa­da­mi. Oko­ło 460 r. p.n.e. roz­po­czę­ły się ich krwa­we prze­śla­do­wa­nia. Z pogro­mów w Ita­lii oca­la­ło nie­wie­lu. Część z nich dotar­ła do Hel­la­dy, inni ukry­wa­li się w rodzin­nych stronach.

Jed­nym z ucie­ki­nie­rów był Lizys z Taren­tu, któ­ry zna­lazł schro­nie­nie w domu Polim­ni­sa. To wła­śnie on prze­ka­zał świa­tu grec­kie­mu frag­men­ty pita­go­rej­skiej wie­dzy: mówił o wie­rze w rein­kar­na­cję zapo­cząt­ko­wa­nej przez Pita­go­ra­sa, o duchach opie­kuń­czych oraz o meto­dach poro­zu­mie­wa­nia się ze świa­tem nie­ma­te­rial­nym. Sam Pita­go­ras, mistyk, mate­ma­tyk i filo­zof, twier­dził, że w jed­nym z poprzed­nich wcie­leń brał udział w woj­nie tro­jań­skiej i zgi­nął z rąk Mene­la­osa. Nie wie­rzył w wędrów­kę dusz, uzna­wał ją za fakt.

PRZECZYTAJ TAKŻE

LADODEJA 2026 – SŁOWIAŃSKI FESTIWAL MOCY

Postrzeganie pozazmysłowe

Sie­dem­dzie­siąt lat po śmier­ci Lizy­sa do Hel­la­dy przy­był inny pita­go­rej­czyk, Tea­nor. Miał spraw­dzić, czy dusza filo­zo­fa osią­gnę­ła swój cel, a cia­ło zosta­ło god­nie pocho­wa­ne. Co zna­mien­ne, fakt śmier­ci Lizy­sa nie był potwier­dzo­ny żad­ną wia­do­mo­ścią, nie dotarł też nigdy posła­niec z taką infor­ma­cją. Brac­twu pita­go­rej­skie­mu został on obja­wio­ny poprzez sny. Być może były one tym, co dziś nazwa­li­by­śmy świa­do­mym śnie­niem, pod­różą men­tal­ną lub OOBE.

W obja­wie­niach tych duch Lizy­sa poin­for­mo­wał brac­two o śmier­ci swo­je­go cia­ła fizycz­ne­go. Dopie­ro wów­czas wysła­no Teano­ra, by spraw­dził miej­sce pochów­ku. Gdy dotarł na mogi­łę, wezwał zmar­łe­go, po czym spę­dził noc przy gro­bie, śpiąc na posła­niu z gałę­zi. Wów­czas, jak rela­cjo­no­wał, duch Lizy­sa skon­tak­to­wał się z nim we śnie. Oznaj­mił, że znaj­du­je się w miej­scu prze­zna­czo­nym dla nie­go i przy­go­to­wu­je się do kolej­ne­go wcie­le­nia. Prze­ka­zał tak­że, że otrzy­mał nowe­go ducha opiekuńczego.

Przypisy

• 1
  R. Nie­ra­dzik, Poza Cia­łem Fizycz­nym. Dro­ga, 2018.
• 2
  Cata­lo­gus Codi­cum Astro­lo­go­rum Gra­eco­rum, VIII 3, s.115 (Cata­lo­gus Codi­cum Astro­lo­go­rum Gra­eco­rum (CCAG) – wie­lo­to­mo­wy zbiór tek­stów astro­lo­gicz­nych w języ­ku grec­kim, opra­co­wa­ny na prze­ło­mie XIX i XX w.
• 3
  A. Kraw­czuk, Ród Kon­stan­ty­na, War­sza­wa 1972.
• 4
  Pad­ma­sam­bha­va, Tybe­tań­ska Księ­ga Umar­łych, komen­tarz C.G. Jung, wyd. A, 2013.
• 5
  J. Long, Near-Death Expe­rien­ces Evi­den­ce for The­ir Reali­ty, „Jour­nal of the Mis­so­uri Sta­te Medi­cal Asso­cia­tion” 2014, nr 5, s. 372–380.
• 6
  R.A. Moody, P. Per­ry, Dowód na życie po życiu, wyd. Pró­szyń­ski i S‑ka, 2024.
• 7
  G. Rit­chie, Return from tomor­row, Cho­sen Books, 2007.