Upiorne Kobiety w Czerni

Od początku lat 50. XX w. badacze UFO i świadkowie obserwacji byli nachodzeni przez tajemniczych mężczyzn/facetów w czerni (Men in Black). Często zastraszali oni ludzi zajmujących się ufologią. Mało kto jednak wie, że mają oni swój żeński, nie mniej dziwaczny odpowiednik…

Men in Black (MIB) poja­wi­li się w USA na począt­ku lat 50. XX w., kie­dy przez kraj prze­ta­cza­ła się fala spo­tkań z lata­ją­cy­mi tale­rza­mi. Wie­lu naocz­nych świad­ków odno­to­wa­ło nie­raz strasz­ne, a cza­sem śmiesz­ne spo­tka­nia z nimi. Face­ci w czer­ni ubra­ni byli zazwy­czaj w czar­ne gar­ni­tu­ry, nosi­li ciem­ne oku­la­ry, a na gło­wach fedo­ry. Cha­rak­te­ry­zo­wa­ła ich bla­da cera i dziw­ne zacho­wa­nia. Zastra­sza­li świad­ków, pró­bu­jąc zmu­sić ich do nie­wy­ja­wia­nia niko­mu swo­ich prze­żyć z UFO, dając jed­no­znacz­nie do zro­zu­mie­nia, że może się to źle skoń­czyć. I tak np. kon­tro­wer­syj­ny ufo­log Albert K. Ben­der (1921−2002), któ­ry zaj­mo­wał się tak­że okul­ty­zmem, obwie­ścił z pom­pą, że uda­ło mu się odkryć sekret nie­zi­den­ty­fi­ko­wa­nych obiek­tów lata­ją­cych. W 1953 r. odwie­dzi­ło go trzech smut­nych panów o bla­dej kar­na­cji. Byli ubra­ni na czar­no. Powie­dzie­li Ben­de­ro­wi, aby zaprze­stał badań nad UFO.

– Wyglą­da­li jak duchow­ni, ale mie­li fil­co­we kape­lu­sze z lek­ko pod­wi­nię­ty­mi ron­da­mi. Ich twa­rze nie były dobrze widocz­ne, ponie­waż nakry­cia gło­wy mie­li nasu­nię­te pra­wie na czo­ła. Strach dopadł mnie, gdy oczy wszyst­kich trzech osob­ni­ków zapa­li­ły się nagle jak żarów­ki i utkwi­ły we mnie. Prze­pa­la­ły na wskroś moją duszę, a ból stał się nie do znie­sie­nia. Poczu­łem, że prze­ka­zu­ją mi tele­pa­tycz­ną wia­do­mość – pisał.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Duchy i UFO: wspólne źródło?

Chris Bledsoe: Apokalipsa na Wielkanoc

Po wizy­cie Ben­der uskar­żał się na bez­sen­ność i brak ape­ty­tu. Cier­piał na roz­strój ner­wów i nie­ba­wem pod­jął decy­zję o likwi­da­cji zało­żo­nej przez sie­bie orga­ni­za­cji ufo­lo­gicz­nej oraz wyda­wa­ne­go przez nią pisma. Kto wie, być może sam spro­wo­ko­wał poja­wie­nie się MiB, ponie­waż miał obse­sję na punk­cie nauk tajem­nych, w tym alche­mii. Uwiel­biał lite­ra­tu­rę gro­zy do tego stop­nia, że prze­ro­bił swo­je miesz­ka­nie na pod­da­szu w coś, co nazwał gabi­ne­tem stra­chów. Prze­peł­niał je mrok, przed­sta­wie­nia demo­nów, cza­szek, a jed­ną ze ścian przy­ozdo­bił wize­run­ka­mi czar­nych kotów.

Ale w histo­rii dzia­ła­ły tak­że Women in Black (WIB), któ­re – co cie­ka­we – nacho­dzić mia­ły ludzi inte­re­su­ją­cych się wła­śnie okul­ty­zmem. Nick Red­fern w książ­ce Women in Black: The Cre­epy Com­pa­nions of Myste­rio­us MIB (2016) przy­ta­cza rela­cje o nich sprzed ery lata­ją­cych tale­rzy. W 1850 r. w Nenagh (mia­sto w hrab­stwie Tip­pe­ra­ry w Irlan­dii) rol­nik wra­ca­jąc let­nią nocą z tar­gu, spo­strzegł koło rze­ki jaskra­wy obiekt w kształ­cie… tale­rza. Koń odmó­wił mu posłu­szeń­stwa, więc męż­czy­zna pod­pro­wa­dził go w tam­tym kie­run­ku, gdzie na most­ku sta­ła tajem­ni­cza kobie­ta w czer­ni. Ude­rzy­ła rol­ni­ka w ramię i popchnę­ła go. Po powro­cie do domu oka­za­ło się, że ma on na ple­cach widocz­ny ślad dło­ni. Zmarł w tym samym roku.

The New York Times w 1886 r. opi­sy­wał spra­wę kobie­ty w czer­ni, któ­ra mia­ła siać postrach w Scranton: