Z życia wzięte

Mam w domu trzy psy (także trzy koty, ale nie o nich dzisiaj będzie mowa). Dwa wielkie dogi: jeden waży 80 kg, drugi 100 kg i ma prawie metr w kłębie. Czarne masywne bydlaki, silne jak smoki. Kiedyś jeden z nich, gdy byliś­my na plaży nad Pilicą, zauważywszy małego białego szpica, a tej rasy psów nie cierpiał, szarpnął za smycz, którą trzymałem w ręku. Efekt był taki, że padłem na pysk, oczywiście nie puszczając smyczy (mogłaby być jatka), a to bydlę przeciągnęło mnie kilkanaście metrów po piasku, niczym koń Indianę Jonesa w jednym z filmów o nim. Dobrze, że jeszcze się nie rozebrałem do kąpieli. Drugi zaś (przy innej okazji) rzucił się na dekarza, który nieopatrznie zszedł na dół, zapominając, że jest tam zwierzę. Przerażony, salwował się ucieczką na dach swojego samochodu. Ledwo zdążył.

Trze­ci pies to znaj­da, przy­gar­nię­ta na sta­cji paliw LPG. Od kie­dy zain­sta­lo­wa­no na niej alarm, fran­czy­zo­bior­com przy­cho­dzi­ło pła­cić ochro­nie za fał­szy­we wezwa­nia, gdyż psiak po noc­nych łaj­dac­twach, wra­ca­jąc do budy (któ­rą mu wspól­nie z wła­ści­cie­lem przy­spo­so­bi­li­śmy, bo zima szła), prze­cho­dził pod ogro­dze­niem i włą­czał alarm. Gło­śno było na całą wieś, secu­ri­ty zaś skru­pu­lat­nie i szyb­ko przy­jeż­dża­ła, wysta­wia­jąc kolej­ny rachunek.

Ten psi kur­du­pel ważą­cy wów­czas 20 kg, jest zwy­kłym, wyli­nia­łym powsi­no­gą o apa­ry­cji oraz postu­rze typo­we­go wiej­skie­go kun­dla. Wychu­dzo­ny, odży­wił się dopie­ro, gdy zamiesz­kał w naszym domu, bo to micha regu­lar­na i cie­pły dach nad gło­wą. Ale wię­cej niż 25 kg nie osią­gnął, no bo geny pod­łe, więc uro­snąć bar­dziej nie mógł. Parad­nie było, kie­dy szliś­my z taką psią trój­ką na spa­cer po sąsia­du­ją­cym sadzie.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Sztokholm Swedenborga

Ślad, który istnieje

Wie­lo­let­nie kon­tak­ty z psa­mi nauczy­ły nas, że jak jest gru­pa, musi być przy­wód­ca, prze­wod­nik sta­da, samiec alfa. Kie­dy miesz­ka­ły w domu same duże psy, żad­ne­mu nie przy­cho­dzi­ło do łba, żeby takie sta­no­wi­sko zająć czy pró­bo­wać o nie wal­czyć. Żyły w faj­nej sym­bio­zie, cza­sem była tych wiel­ko­lu­dów jed­no­cze­śnie nawet czwór­ka i jakoś się tam doga­dy­wa­ły, nie pró­bu­jąc zdo­mi­no­wać jeden drugiego.

Kie­dy nastał powsi­no­ga, jak myśli­cie, kto został sam­cem alfa? Wsio­wy łazę­ga pod­po­rząd­ko­wał sobie dwa olbrzy­my, wal­cząc o reszt­ki z michy i pod­gry­za­jąc je po nogach, gdy nie ustę­po­wa­ły. Zwłasz­cza tego mniej­sze­go, któ­ry nie pozwa­lał sobie na jego wybry­ki, rzad­ko nie reagu­jąc na nie. Więk­szy, młod­szy znacz­nie od pozo­sta­łych, był ule­gły. Tego pow­sinoga tole­ro­wał, raz za wspo­mnia­ną ule­głość, a dwa – był ewi­dent­nie za duży, zaś kąsa­nie po łapach cier­pli­wie zno­sił, opę­dza­jąc się od agre­so­ra, jak od natręt­nej muchy. Jed­nak kie­dy to prze­kro­czy­ło gra­ni­cę, bo znaj­da ugry­zła mło­de­go moc­niej, musia­łem interweniować.

Kar­ło­wa­ty samo­zwaniec został przy­kład­nie zamknię­ty w komór­ce i pozba­wio­ny sma­ko­ły­ków, któ­re wszyst­kie psy zawsze dosta­ją po jedzeniu.

Mimo owych bez­na­dziej­nych genów, jest jed­nak inte­li­gent­ny, więc zro­zu­miał dokład­nie moje ocze­ki­wa­nia. Od tam­tej pory, kie­dy psy prze­cho­dzą obok sie­bie, kun­del jedy­nie powar­ku­je na mniej­sze­go, a więk­sze­go sta­ra się nie zauwa­żać. Duży zresz­tą też jest nie w cie­mię bity. Kie­dy zro­zu­miał, że powsi­no­ga został pozba­wio­ny wła­dzy, któ­rą sobie uzur­po­wał, od cza­su do cza­su pró­bu­je zła­pać go zęba­mi. Nie­groź­nie, choć raz jed­nak go drasnął.

Tu mała dygre­sja doty­czą­ca psów, któ­rej nie mogę się oprzeć. Cytat z mojej książ­ki o Emi­lu, naszym pierw­szym dogu (Emil, czy­li kie­dy szczę­śli­we są psy, szczę­śli­wy jest cały świat, wydaw­nic­two Ars Scripti‑2):

Psy gry­zą roz­ma­icie. Nie każ­de zła­pa­nie zęba­mi jest osta­tecz­nym zagro­że­niem. Fachow­cy per­fek­cyj­nie i szcze­gó­ło­wo oce­nia­ją zło­śli­wość psa oraz nie­bez­pie­czeń­stwo ist­nie­ją­ce z jego stro­ny po spo­so­bie ata­ku zęba­mi na ofia­rę. Pierw­szym sta­dium jest uchwy­ce­nie war­ga­mi, mają­ce na celu zastra­sze­nie i pró­bę domi­na­cji. Dalej nastę­pu­je dra­śnię­cie, któ­re dowo­dzi, że pies jest istot­nie zły na kogoś, ale z domi­na­cją nie ma to nic wspól­ne­go, a jedy­nie z obro­ną wła­snej nie­za­leż­no­ści, tere­nu, naucze­nia more­su nie­po­słusz­ne­go i natar­czy­we­go natrę­ta. Kie­dy zęby wgry­za­ją się na głę­bo­kość mili­me­tra, pies wyma­ga kon­tro­li, czy nie jest zło­śli­wy, czy da się go poskro­mić. Zęby wto­pio­ne po same dzią­sła kwa­li­fi­ku­ją ich wła­ści­cie­la do uśpie­nia. Nie wyle­czy go z tej nie­na­wi­ści nawet miłość i cier­pli­wość czło­wie­ka. To już nie­bez­pie­czeń­stwo genetyczne.

Unas obe­szło się więc bez nienawiś­ci. Łatwiej jest, oka­zu­je się, żyć w tym sta­nie zwie­rzę­tom niż ludziom. Zwłasz­cza w dzi­siej­szym świe­cie. Cho­ciaż dla­cze­go zwłasz­cza? Nie­na­wiść to uczu­cie towa­rzy­szą­ce czło­wie­ko­wi przez wie­ki. Tyl­ko jej for­ma się zmie­nia, mając do dys­po­zy­cji coraz dra­stycz­niej­sze środki.