Kraj Upadłych Aniołów

Na terenie Bliskiego Wschodu znajdują się góry, które pamiętają odwieczną ciszę, lecz jednocześnie nurzają się w zgiełku broni i dźwięczą echem śmiercionośnych eksplozji. To Góry Libanu – ich pasmo rozciąga się wzdłuż wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego na długości ok. 160–170 km, osiągając wysokość 3 088 m

To dzię­ki nim Liban zawdzię­cza swo­ją nazwę, któ­ra ozna­cza dosłow­nie bia­ły kraj. Zosta­ła mu ona nada­na praw­do­po­dob­nie przez ple­mio­na semic­kie, migru­ją­ce z głę­bi Azji. Na widok ośnie­żo­nych szczy­tów, nie­zna­nych w pustyn­nych rejo­nach kon­ty­nen­tu, koczow­ni­cy sko­ja­rzy­li je z tym, co było dla nich pod­sta­wą poży­wie­nia – mlekiem.

Hermon – góra święta i przeklęta

Od zara­nia dzie­jów pasmo gór Liban pora­sta­ły buj­ne lasy cedro­we, wspo­mi­na­ne wie­lo­krot­nie w Biblii. Na sku­tek pro­wa­dzo­nej przez wie­ki rabun­ko­wej gospo­dar­ki zosta­ły ich jedy­nie reszt­ki, obję­te ochro­ną w kil­ku rezer­wa­tach. Z ich zbo­czy widać mie­nią­ce się w słoń­cu wody Morza Śród­ziem­ne­go i żyzne, cze­ko­la­do­we zie­mie Doli­ny Bekaa, odgro­dzo­nej od resz­ty kon­ty­nen­tu łań­cu­chem gór Antylibanu.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Kiedy ósemka traci pion: rzecz o nieskończoności

O gnozie dawniej i dziś

1 z 6

- +

1. Widok na dolinę Bekaa. Fot. Dorota Atmadijan

2. Cedrus Libanus w śniegu. Fot. Dorota Atmadijan

3. Cedry. Fot. Dorota Atmadijan

4. Góra Hermon widziana od strony libańskiej Doliny Bekaa. Fot. Dorota Atmadijan

5. Pasmo Gór Libanu Przełęcz prowadząca w Dolinę Bekaa. Fot. Dorota Atmadijan

6. Zimowy górski pejzaż. Fot. Dorota Atmadijan

Nad połu­dnio­wy­mi krań­ca­mi obu tych masy­wów wzno­si się nie­zwy­kła, tajem­ni­cza i wzbu­dza­ją­ca gro­zę Góra Her­mon. Geo­gra­ficz­nie nale­ży ona do Anty­li­ba­nu jako jego naj­wyż­szy szczyt. Ze wzglę­du na swo­ją wyso­kość (2 814 m n.p.m.) i poło­że­nie na gra­ni­cy trzech państw – Izra­ela, Syrii i Liba­nu – ma stra­te­gicz­ne zna­cze­nie mili­tar­ne, dla­te­go jest polem napięć mię­dzy tymi krajami.

Góra Her­mon była ośrod­kiem kul­tu od wcze­snej sta­ro­żyt­no­ści. Jej nazwa pocho­dzi praw­do­po­dob­nie od semic­kie­go sło­wa ozna­cza­ją­ce­go coś świę­te­go i nie­do­stęp­ne­go. Feni­cja­nie uwa­ża­li, że ich głów­ny bóg Baal miał na niej swój tron, z któ­re­go rzą­dził świa­tem. Ruiny licz­nych świą­tyń, pozo­sta­ło­ści po cywi­li­za­cjach, któ­re tu kwi­tły, świad­czą reli­gij­ny cha­rak­ter regionu.