Raz duszno, raz świeżo

Najistotniejsze jest, żeby w tej grze wytrwać. Poproszony, mógłbym bez trudu wyliczyć szereg moich wad i niedostatków, stanów ducha zawinionych i niewinnych jak lilia, trudnych i łatwych.

Tu mam do przo­du, tam do tyłu, cza­sem do przo­du i do tyłu jed­no­cze­śnie. Zako­cha­ny bywa­łem raz bar­dzo, raz śred­nio, czę­ściej bar­dzo. Do jed­ne­go życia byłem za mło­dy, do dru­gie­go za sta­ry. Do tego za trzeź­wy, do tam­te­go zbyt pija­ny, za głu­pi, za mądry. To obso­ba­cza­ją mnie za gra­fo­ma­nię, to chwa­lą za talent.

Mam wiel­ki podziw i uzna­nie dla życia za to, że wszyst­ko, co sta­no­wi mnie, jakimś cudow­nym spo­so­bem potra­fi utrzy­mać w kupie. A ja jesz­cze bez­czel­nie sta­ję przed nim i nie­ustan­nie wygła­szam jakieś andro­ny, albo, co już zakra­wa na stan wyma­ga­ją­cy medycz­nej inter­wen­cji, ser­wu­ję dobre rady.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Stodoła i smoła

O wibracjach, strzygach i demonach

Sło­wem czy­sty kalej­do­skop: raz dusz­no, raz świe­żo, raz dziar­sko, raz tru­pio, raz win­ny, raz nie­win­ny, raz debet, raz ma. Obiek­tyw­nie rzecz bio­rąc, wiem, że się wred­nie cze­piam, pomi­mo że rozu­miem jego – życia – racje. Rozu­miem prze­słan­ki, moty­wy, sytu­acje, oko­licz­no­ści, rozu­miem wszyst­ko, łącz­nie z tym, cze­go jesz­cze nie wymie­ni­łem, bo na to nie wpa­dłem, i to, co świa­do­mie pominąłem.

Wiem, bilans wycho­dzi mi ujem­ny, a na doda­tek roz­są­dek szcze­rzy zęby w krzy­wym uśmie­chu i sobie ze mnie drwi. A cho­dzi mi wyłącz­nie o to, że bra­ku­je mi sił do dal­sze­go zno­sze­nia tego, cze­go na mnie, sta­rym face­cie, doko­nu­ją moje uczu­cia i pra­gnie­nia. Mam ser­decz­nie dość tego emo­cjo­nal­ne­go baj­zla, któ­re­mu pod­le­gam, a życie pod­su­wa wciąż nowe emocje.

Paro­krot­nie już wyda­wa­ło mi się, byłem nie­omal pewien, że po pro­stu ta cała heca z życiem, nie jest war­ta życia. Mam na myśli, że jeśli nadzie­je są zbyt wiel­kie, to nawet drob­ne spra­wy nio­są z sobą kło­po­ty, gdyż wyra­sta­ją na duże. Już wyja­śniam, w czym rzecz.

Jed­ni kolek­cjo­nu­ją w życiu wie­dzę teo­re­tycz­ną, inni wie­dzę prak­tycz­ną, jesz­cze inni coś inne­go, co im pasu­je. Ja grze­bię sobie w gło­wie i tak gro­ma­dzę pustą, nie­zbyt potrzeb­ną i wyso­ce nie­prak­tycz­ną wie­dzę o sobie, tym spo­so­bem dokła­da­jąc do nic, kolej­ne por­cje niców. Jed­nak­że uwa­żam, że ist­nie­je we mnie i w innych do mnie podob­nych coś, co nas ratu­je. Jest to wia­ra w życie po życiu, ina­czej mówiąc prze­ko­na­nie, że to, co jest, skoń­czy się jed­nak hap­py endem. Moja Bab­cia mia­ła takie powie­dze­nie: Życie jest jak gów­no na kole, raz na górze, raz na dole.

I tak sobie podró­żu­ję – wypo­sa­żo­ny przez – jed­nak – lito­ści­we dla mnie życie, we frag­men­ty myśli skła­da­ją­ce się na wyobraź­nię. Jestem jej dziec­kiem, a zara­zem ofiarą.

Zro­bi­łem pra­nie i się suszy. Dziw­ne to, ale wrzu­ca­jąc wypra­ne już ciu­chy do suszą­cą­go je bęb­na uzmy­sło­wi­łem sobie, że moja gar­de­ro­ba jest kolo­ry­stycz­nie bez­na­dziej­na. Nie­omal tyl­ko czar­ne, tro­chę bia­łe­go, a wszyst­ko jak ja sam, solid­nie wypra­ne z koloru.

dPN

andrzej.​szmilichowski@​gmail.​com