Szczęście jako takie. A jeśli takie, to jakie?

Mam szczęście. Zostałem wolnym strzelcem i blisko mi tak do psyche, jak do soma. Mam refleksyjny stosunek do życia i zachowałem ciekawość dziecka

Szczę­ście. Sło­wo uży­wa­ne zde­cy­do­wa­nie ponad mia­rę: miał szczę­ście, nie mia­ła szczę­ścia, na szczę­ście, szczę­śli­wym tra­fem, szczę­śli­wie oka­za­ło się, szczę­śli­wie dotar­li do celu, szczę­ścia nigdy nie za wie­le, szczę­śli­wym zbie­giem oko­licz­no­ści…

Jak osią­gnąć stan szczę­ścia, a jed­no­cze­śnie go nie nad­uży­wać? Czuj­na uwa­ga, bowiem jest ono prze­sad­nie eks­plo­ato­wa­ne, zuży­wa się jak wszyst­ko inne i sta­je się nud­ne. Nie da się żyć, żywiąc się samy­mi czekoladkami!

PRZECZYTAJ TAKŻE

Bękarty z Zaświatów

Guru z Góry

Ludzie, jak świat sze­ro­ki, wysi­la­ją się i szar­pią, żeby uszczk­nąć choć kawa­łe­czek szczę­ścia. Zaj­mu­je im to tyle uwa­gi i cza­su, że w rezul­ta­cie nie mają na nie cza­su. Kwa­dra­tu­ra koła? A jak­że! Rze­czy­wi­stość jak­by się nie wysi­la­ła, zawsze będzie uboż­sza od wyobraźni.

Może czło­wiek obrał złą dro­gę? Albo słu­chał złych dorad­ców? W rezul­ta­cie drep­cze w miej­scu, nie mając bla­de­go poję­cia, co z sobą zro­bić, co począć, żeby życie się uda­ło. Przy­po­do­bać się Bogu? Dobrze, ale jak? Pędzić ku szczę­ściu? Jasne, ale z baga­żem takie­go hory­zon­tu jaki ma, to niemożliwe.

Dobry­mi rada­mi podob­no pie­kło wybru­ko­wa­ne, ale sły­sza­łem, że moż­na osią­gnąć nie­zły wynik, bio­rąc się za sie­bie. Ponoć może się nawet zda­rzyć, że osią­gnie się szczę­ście, wca­le o nie nie pro­sząc! Słusz­na racja, jak mawiał kla­syk, jed­nak nie wypa­da pro­sić, nic same­mu nie dając.

Uwa­żam, że mam szczę­ście, pomi­mo że w moim życiu domi­no­wa­ło poczu­cie obco­ści. Jak się­gnę pamię­cią nie byłem stąd, byłem obcy: w Anglii pol­skim dziec­kiem, na Kaszu­bach war­sza­wia­kiem, w War­sza­wie face­tem z Wybrze­ża, w Sztok­hol­mie gościem z Dębi­cy (!). Moja eks­żo­na może w każ­dej chwi­li zło­żyć przy­się­gę, że jestem Żydem. Nie jestem, ale to nie ma zna­cze­nia ani nic do rze­czy. Ilu­stru­ję tyl­ko owo gość nie stąd.

Szczę­ście wie­le ma imion. Jed­no z nich i zara­zem moje szczę­ście, to twór­czość lite­rac­ka, któ­rej słu­żę jak potra­fię. Lite­ra­tu­ra jest rodza­jem fech­tun­ku, talen­tem pozwa­la­ją­cym mie­rzyć pau­zy mię­dzy trans­for­ma­cja­mi, któ­rych jest bez liku, jed­no­cze­śnie speł­nia­jąc rolę obro­ny przed uni­ce­stwie­niem. Sło­wa two­rzą sen­sy, ale będąc zwią­za­ne z ruchem, z podró­żą, zni­ka­ją i bie­gną do innych lasów i cza­sów, przy­mi­la­jąc się do innych warstw wrażliwości.

Lite­ra­tu­ra, a ja za nią, nie zgłę­bi­ła jesz­cze isto­ty rze­czy ani dla­cze­go się dzie­ją. Nie zna pra­źró­dła, więc nie potra­fi powie­dzieć, kto zarzą­dza, ale trze­ba przy­znać, że się sta­ra, a nawet chwi­la­mi potra­fi zbli­żyć czło­wie­ka do szczęścia.

dPN

andrzej.​szmilichowski@​gmail.​com