Cierpliwość i pokora

W czasie ostatniej Wielkiej Medytacji NŚ 2025 doświadczaliśmy, czym jest EMPATIA, a potem staraliśmy się ogarnąć to również intelektualnie. Okazuje się, że jest ona jedną z najcenniejszych umiejętności. Pozwala bowiem na doświadczanie doznań drugiej osoby, dzielenie z nią trosk i radości bez konieczności brania tego na siebie (przyjęcie jedynie jako informacji i odpowiedź w postaci możliwie najszybszego wsparcia lub uczestniczenia w radości).

Z kolei Mał­go­rza­ta Azemb­ska w Ścież­ce pt. Żyj i daj żyć innym pochy­la się nad kwe­stią, jak to jest w Pol­sce z TOLERANCJĄ. Uwa­ża, że źle się to przed­sta­wia. TOLERANCJA ozna­cza przy­ję­cie do wia­do­mo­ści, zgo­dę na czyjś spo­sób życia, na jego ODMIENNOŚĆ, wza­jem­ne sta­wia­nie gra­nic. Nie­ste­ty stan ten nie jest powszech­ny, a prze­cież sta­no­wi natu­ral­ną kon­ty­nu­ację doświad­cza­nia EMPATII.

Ja tym­cza­sem uczę się CIERPLIWOŚCI i POKORY, leżąc już trze­ci mie­siąc w kolej­nych szpi­ta­lach na oddzia­łach neu­ro­chi­rur­gii, neu­ro­lo­gii, reha­bi­li­ta­cji. Na bazie empa­tii per­cy­pu­ję może wię­cej niż więk­szość. Widzę jak­by z zewnątrz swo­je potrze­by, a jed­no­cze­śnie innych pacjen­tów oraz moż­li­wo­ści pie­lę­gnia­rek i opie­ku­nek. Gdy np. w trzy­oso­bo­wym poko­ju jed­na oso­ba dosta­je bólów brzu­cha (a potem rodzi kamy­ki), dru­ga ma bie­gun­kę, a trze­cia wła­śnie wymio­tu­je, a w innych salach też coś się dzie­je, per­so­nel musi doko­ny­wać wybo­ru, kim zająć się w pierw­szej kolej­no­ści. Pozo­sta­li zaś nie mają inne­go wyj­ścia, jak pocze­kać w spo­ko­ju na swo­ją kolej.

PRZECZYTAJ TAKŻE

Żyj i daj żyć innym!

Nieuchwytna stawka: dlaczego Amerykanie wracają na Księżyc?

Na oddzia­le reha­bi­li­ta­cji jest wie­lu pacjen­tów leżą­cych, wyma­ga­ją­cych szcze­gól­nej opie­ki tera­peu­tycz­nej oraz pie­lę­gna­cji. To sytu­acja, gdzie EMPATIA i TOLERANCJA mają pole do popi­su. Wyobraź­my sobie, iż część pacjen­tów nie spo­ży­wa nawet samo­dziel­nie posił­ków. Oso­ba z per­so­ne­lu, któ­ra aku­rat taką pomo­cą się zaj­mu­je, wspie­ra nas przy jedze­niu, ale prze­cież nie wszyst­kich jed­no­cze­śnie. Gdy zaj­mu­je się jed­nym pacjentem/pacjentką, pozo­sta­li mogą albo cier­pli­wie pocze­kać, albo popaść w iry­ta­cję, któ­ra popsu­je nastrój, lecz nicze­go nie przy­spie­szy. To wszyst­ko sta­no­wi oka­zję do ćwi­cze­nia CIERPLIWOŚCI i POKORY.

Podob­nych sytu­acji napo­ty­ka­my w życiu co nie­mia­ra. I wią­żą się one z doznaniami/uczuciami, o któ­rych tu mówi­my. Od nas zale­ży, któ­re z nich doj­dą do głosu.

Moż­na prze­wi­dzieć, że w pro­ce­sie reha­bi­li­ta­cji prze­cho­dzi­my swo­isty życio­wy egza­min. Mie­rzy­my się z bólem, naszą ogra­ni­czo­ną wydol­no­ścią, iry­ta­cją, nie­cier­pli­wo­ścią. Spró­buj­my popa­trzeć na nasze subiek­tyw­ne doświad­cze­nia obiek­tyw­niej. Zoba­czy­my wów­czas, że ten trud owo­cu­je jed­nak drob­ny­mi, a tak­że istot­ny­mi efek­ta­mi, suk­ce­sa­mi. Ktoś zno­wu samo­dziel­nie je, ktoś inny sam zakła­da spodnie czy myje zęby. Naj­waż­niej­szym suk­ce­sem, na któ­ry pra­cu­je­my, jest to, by ręce słu­cha­ły się gło­wy, aby moż­na było usiąść bez pomo­cy, następ­nie sta­nąć na wła­snych nogach, a potem powędrować…

Pro­wa­dzą­cy nas leka­rze to pro­fe­sjo­na­li­ści. Z tak­tem wspie­ra­ją nas w dłu­giej dro­dze do odzy­ska­nia spraw­no­ści i zdro­wia. Pra­cu­ją­cy z nami reha­bi­li­tan­ci nie tyl­ko mają wie­dzę, ale rów­nież wyczu­cie moż­li­wo­ści pacjenta/pacjentki. Mobi­li­zu­ją, lecz nie wymu­sza­ją pod­ję­cia okre­ślo­ne­go wysił­ku. Roz­kła­da­my zada­nia reha­bi­li­ta­cyj­ne na eta­py, mody­fi­ku­jąc naszą ścież­kę życio­wą według aktu­al­nych moż­li­wo­ści fizycz­nych i psychicznych.

To wszyst­ko two­rzy real­ną prze­strzeń dla prze­me­dy­to­wa­nia wspo­mnia­nych kwe­stii, a następ­nie wdro­że­nia ich zarów­no po stro­nie chorego/chorej, jak i tera­peu­ty, leka­rza, pie­lę­gniar­ki, opie­kun­ki. War­to prze­ło­żyć to rów­nież na zwy­kłą codzien­ność. Wów­czas łatwiej będzie o uśmiech. 

Nie wiem, czy moimi prze­my­śle­nia­mi zain­te­re­so­wa­łam Pań­stwa. Nie powró­ci­łam jesz­cze do spraw­no­ści fizycz­nej i for­my inte­lek­tu­al­nej. Kłę­bi mi się w gło­wie moc myśli. Trud­no je ogar­nąć i jasno wyło­żyć. Nie­ste­ty, tak­że rze­czy­wi­stość wokół nas odzwier­cie­dla cha­os, i to jesz­cze większy.

Pra­gnę podzię­ko­wać Wszyst­kim, któ­rzy wspie­ra­ją mnie w tej bar­dzo dłu­giej podró­ży do zdro­wia. Dzię­ku­ję za e‑maile peł­ne wspar­cia, za oka­zy­wa­ną życz­li­wość pod­czas roz­mów tele­fo­nicz­nych odby­tych bez­po­śred­nio ze mną, jak i z pra­cow­ni­ka­mi wydaw­nic­twa. W dniu, w któ­rym wszedł do sprze­da­ży NŚ 3/2026 z infor­ma­cją o mojej cho­ro­bie oraz pla­no­wa­nej ope­ra­cji, dosłow­nie roz­dzwo­ni­ły się telefony.

Jestem wdzięcz­na za zain­te­re­so­wa­nie moim sta­nem zdro­wia pod­czas Tar­gów Ezo­te­rycz­nych w War­sza­wie i w Łodzi, za prze­ka­zy­wa­ne mi życze­nia rychłe­go powro­tu do peł­nej spraw­no­ści. To Pań­stwa wspar­cie spra­wia, że jest mi lżej mie­rzyć się każ­de­go dnia z wyzwa­nia­mi oraz uczyć się CIERPLIWOŚCI i POKORY…